Το έλεγε προεκλογικά, το είπε μετά την εκλογή του, το προσπάθησε για λίγο και τώρα σκέφτεται να αποσυρθεί από τον ρόλο του ειρηνοποιού. Ο λόγος για τον Ντόναλντ Τραμπ, που υποστήριζε με πάθος ότι αν ήταν αυτός πρόεδρος των ΗΠΑ δεν θα είχε ξεκινήσει η σύρραξη στην Ουκρανία και επέμενε ότι αν εκλεγεί θα τελειώσει τον πόλεμο σε 24 ώρες. Ολοι θεώρησαν ότι πρόκειται για μία από τις συνήθεις μεγαλοστομίες του, ωστόσο περίμεναν να δουν πού θα το πάει. Αυτός πίεσε τον Ζελένσκι, τον εκβίασε με πρωτοφανή κυνισμό, τον κατηγόρησε ότι είναι ανίκανος, ότι δεν θέλει την ειρήνη, απαίτησε με φορτικό τρόπο να δεχτεί τις προτάσεις του για τα ορυκτά της Ουκρανίας, διαφορετικά θα σταματήσει να τον ενισχύει οικονομικά και στρατιωτικά, είχε επαφές και αυτός και συνεργάτες του με τον Πούτιν σε φιλικό κλίμα, κάλεσε τους Ευρωπαίους να αναλάβουν αυτοί το οικονομικό και στρατιωτικό βάρος της υπόθεσης και σήμερα δηλώνει ότι το Ουκρανικό δεν είναι πρόβλημα των ΗΠΑ.
Για τον Τραμπ αυτό που προέχει είναι η αντιμετώπιση της απειλής της Κίνας. Με αυτή τη γραμμή συμφωνούν και οι Δημοκρατικοί, άλλωστε το ίδιο έλεγε σε όλους τους τόνους και ο Μπάιντεν. Για να έχει τύχη όμως η προσπάθεια πρέπει να φύγει η Ρωσία από την αγκαλιά της Κίνας. Ο Τραμπ κάνει με την αντίστροφη φορά αυτό που έκαναν ο Νίξον και ο Κίσινγκερ όταν για να στριμώξουν τη Σοβιετική Ενωση δημιούργησαν σχέσεις με την Κίνα του Μάο, που τότε ήταν σε σύγκρουση με την ΕΣΣΔ. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν υπάρχει πεδίο συνεννόησης μεταξύ της Ρωσίας του Πούτιν, της Ουκρανίας του Ζελένσκι και των Ευρωπαίων. Με βάση τις θέσεις που έχουν καταθέσει και τις εξελίξεις στον στρατιωτικό τομέα τέτοια προοπτική φαντάζει απίθανη. Τις δύο πλευρές χωρίζουν σινικά τείχη. Καμία δεν μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να πληρώσει σοβαρό κόστος. Για παράδειγμα:
● Μπορεί ο αριστοτέχνης της μνησικακίας Πούτιν να φυλακίσει το πρησμένο εγώ του και να δεχτεί να παραχωρήσει στο διπλωματικό επίπεδο όσα έχει κερδίσει στο στρατιωτικό; Δεν υπάρχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Ο,τι κερδίζεις στα πεδία των μαχών δεν το δίνεις στις διαπραγματεύσεις. Να επιστρέψει δηλαδή την Κριμαία, τα εδάφη που έχει κατακτήσει στην Ουκρανία και να μην εμποδίσει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ; Πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Για παρηγορητική αυταπάτη. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο στην περίπτωση που η Ρωσία ηττηθεί στρατιωτικά, κάτι που δεν προκύπτει και απ’ ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να προκύψει στο μέλλον. Οι συσχετισμοί είναι κατάφωρα αρνητικοί για την Ουκρανία και τους Ευρωπαίους. Ακόμη και οι φανατικοί υποστηρικτές του Ζελένσκι -οι τάξεις τους πάντως αραιώνουν- πιστεύουν ότι η Ουκρανία δεν είναι σε θέση να ανατρέψει την κατάσταση. Οπότε σε ποια βάση θα υπάρξει συμφωνία που θα καλύπτει και τις δύο πλευρές; Αδιέξοδο.
● Μπορούν ο Ζελένσκι ή οποιοσδήποτε άλλος Ουκρανός ηγέτης -εξαιρούνται οι εξωνημένοι δωσίλογοι- να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα κείμενο που θα προβλέπει τον ακρωτηριασμό της χώρας τους; Θα καταρρεύσει η γραμμή τους. Δεν θα μείνουν στα πόστα τους ούτε μια μέρα. Οι πολίτες της Ουκρανίας θα ξεσηκωθούν και θα ζητήσουν τα κεφάλια τους. Από την άλλη πλευρά, θα αντέξει η Ουκρανία αν οι Αμερικανοί αποσυρθούν, αν οι Ευρωπαίοι δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν αποτελεσματικά; Τα στοιχεία δεν συνηγορούν υπέρ αυτής της εκδοχής. Οι Ουκρανοί υποχωρούν παντού, οι Ρώσοι αργά αλλά σταθερά κερδίζουν έδαφος. Η αποφασισμένη απόγνωση του Ζελένσκι σκοντάφτει στα γεγονότα. Ενας έντιμος συμβιβασμός είναι πιθανός; Εξαρτάται τι θεωρούν οι αντιμαχόμενοι έντιμο συμβιβασμό. Εκεχειρία μακράς διάρκειας χωρίς επίλυση των προβλημάτων; Ασταθές. Η νοσηρή πικρία του ηττημένου θα βγάζει συνεχώς εντάσεις. Υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές; Ποιας έκτασης και με ποιο περιεχόμενο; Ποιος θα εγγυηθεί την εφαρμογή μιας συμφωνίας; Η Ρωσία δεν εμπιστεύεται τους Ευρωπαίους. Η Ουκρανία δεν εμπιστεύεται τη Ρωσία. Οι Ευρωπαίοι δεν εμπιστεύονται τον Πούτιν και σκορπάνε του κόσμου τα λεφτά για να οργανώσουν τους στρατούς τους.
● Οι Ευρωπαίοι; Θα μπορούσαν να νομιμοποιήσουν την εισβολή στην Ουκρανία, την προσάρτηση της Κριμαίας και των άλλων ουκρανικών εδαφών; Θα είναι σαν να ευλογούν την αναθεωρητική στρατηγική του Πούτιν που περιλαμβάνει αλλαγή συνόρων με τη βία και κατάργηση στην πράξη του Διεθνούς Δικαίου για το οποίο κόπτονται, ασχέτως αν κι αυτοί το έχουν κουρελιάσει σε διάφορες φάσεις. Οπότε αδιέξοδο. Ο Βιτγκενστάιν έγραφε πως ό,τι είναι νοητό, είναι και δυνατό. Ωστόσο, σήμερα η διαρκής ειρήνη με όλες τις πλευρές ικανοποιημένες δεν φαίνεται ότι θα είναι η πιθανότερη κατάληξη. Στην καλύτερη περίπτωση, το πιθανότερο είναι να περάσουμε από τη θερμή σύγκρουση στην παγωμένη σύγκρουση, που συχνά-πυκνά θα μετατρέπεται σε θερμή είτε με πρωτοβουλίες των εμπλεκομένων είτε με προβοκάτσιες τρίτων. Καθιστός πόλεμος.
Ανάγωγα
Η υπουργός Εσωτερικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Κρίστι Νοέμ, χαρακτήρισε το Χάρβαρντ «αντισημιτικό ίδρυμα της Ακροαριστεράς και απειλή για τη δημοκρατία». Η κυβέρνησή μας θέλει να φέρει ένα τέτοιο ίδρυμα στην Ελλάδα; Ελεος πια με τις υποκλίσεις στους μαρξιστές-λενινιστές.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
