Έχει σηκώσει πολύ δημόσια συζήτηση, το φαινόμενο Στέφανος Κασσελάκης. Κι όταν λεω δημόσια, εννοώ φυσικά στα social.
Μετά από ένα κύμα προτροπών για κάθοδο του για την προεδρεία, σειρά έχουν πάρει οι haters, οι οποίοι όπως συνηθίζεται σε κάθε περίπτωση, καλύπτουν όλο το φάσμα από αστείοι έως γελοίοι.
Το «αμερικανάκι», «αυτός που ήρθε στο κόμμα χτες», «τι αγώνες έχει δώσει αυτος για την αριστερά». Λες και οι άλλοι στέκονταν στο πλευρό του Άρη του Βελουχιώτη όταν εμπαινε στη Λαμία.
Δεν ξέρω αν ο άνθρωπος αυτός θέλει να κατέβει για πρόεδρος, ή τι θέλει να κάνει στη ζωή του γενικότερα, ήθελα όμως να επισημάνω πως, κατά κανόνα οι άνθρωποι που εκφράζουν κάποια έχθρα απέναντι του, είναι ακριβώς αυτοί για τους οποίους πρόσφατα έγραφα ότι «έσβησαν το άστρο του Αλέξη Τσίπρα».
Μικροπρεπή κομματόσκυλα, που νομίζουν ότι η ζωή και η κοινωνία τους χρωστάει και που, δεν κατάλαβαν απολύτως τίποτα από την πρόσφατη διπλή συντριβή.
Ο μόνος λόγος να εναντιώνεσαι σε έναν 35χρονο με βιογραφικό που κόβει κώλους, με -καταφανώς- μεγάλο κοινωνικό έρεισμα στα πρώτα του πολιτικά βήματα και, καθαρή, σύγχρονη αριστερή σκέψη, είναι ένας. Σου αρκεί ένα κόμμα του 8%, του οποίου οι εσωτερικές γραφειοκρατίες σε εξυπηρετούν και δεν θες να τις αγγίξει κανείς. Δεν θες να υπηρετήσεις την κοινωνία, τον κώλο σου θες να φυλάξεις.
Οποίος και αν είναι ο πρόεδρος την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει πραγματικά να τον ξαναβάλει σε κυβερνητική τροχιά, πρέπει να ξεμπερδέψει με αυτά τα απολειφάδια που αισθάνονται ιδιοκτήτες του κόμματος. Έχουν κουράσει την κοινωνία πολύ. Τους σιχάθηκε.
Όποι@ είναι πρόεδρος στα μέσα τους Σεπτέμβρη, job no 1: να τους τελειώσει. Αλλιώς θα είναι βραχύς ο βίος τ@.
❝ ετικέτες ❞ #ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
