Το πάντρεμα νεοφιλελευθερισμού με την Ακροδεξιά γεννά τη νέα Δεξιά που προχωρά χωρίς τις δημοκρατικές και φιλελεύθερες «αγκυλώσεις» του παρελθόντος
Για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που άφησε χθες τον μάταιο τούτο κόσμο, θα πρέπει να θρηνούν οι εκπρόσωποι της νέας Δεξιάς στην Ευρώπη, από τον Όρμπαν και τους ακροδεξιούς της Φινλανδίας έως τη Μελόνι και τον δικό μας Κυριάκο Μητσοτάκη. Οφείλουν πολλά στον «Καβαλιέρε», αφού δίχως το δικό του παράδειγμα σήμερα τα πράγματα ίσως και να ήταν διαφορετικά. Ο Μπερλουσκόνι υπήρξε το πρώτο επιτυχημένο παράδειγμα πλούσιου, λαϊκιστή, βαθιά συντηρητικού έως ακροδεξιού πρωτεργάτη της μεταπολιτικής, που κανονικοποίησε το «σόου» στην πολιτική ήδη από τα μέσα του ’90, αν όχι και νωρίτερα. Ένας Τραμπ α λα ιταλιάνο, σχεδόν τριάντα χρόνια πριν τη νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ.
Πίσω από το σόου, τα πάρτι, τα σκάνδαλα σεξουαλικού και οικονομικού περιεχομένου, ο Μπερλουσκόνι εισήγαγε μια νέα Δεξιά στα ευρωπαϊκά πράγματα που έσπασε ταμπού. Για πρώτη φορά στη μεταπολεμική περίοδο ανοιχτά οπαδοί του φασισμού, του Μουσολίνι, απομεινάρια των ακροδεξιών υποστηρικτών της ανεξαρτησίας της Βόρειας Ιταλίας, ρατσιστές, αντισημίτες ξεπλύθηκαν και κατέλαβαν θεσμικές θέσεις εξουσίας. Ο Σαλβίνι, η Μελόνι και οι ομοϊδεάτες τους δεν θα υπήρχαν χωρίς τον Μπερλουσκόνι. Η απενοχοποίηση οπαδών του φασισμού και του ναζισμού εξαπλώθηκε με ταχύτητα και εκτός Ιταλίας. Το ελληνικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό. Όχι απλώς τηλεαστέρες που κάνουν πολιτική καριέρα, αλλά και δημόσιοι υποστηρικτές της δικτατορίας των συνταγματαρχών, ακόμα και του Μεταξά, σήμερα καταλαμβάνουν κομβικές θέσεις στις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Και με ευθύνη του ΠΑΣΟΚ που συγκυβέρνησε υπό τον Λ. Παπαδήμο με τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη. Ο «Καβαλιέρε» υπήρξε ο ιδεολογικός προπάτορας για δεξιούς ηγέτες, που πλέον δεν διστάζουν να δίνουν κυβερνητική εξουσία σε ακραία και εθνικιστικά στοιχεία.
Στη χώρα μας η κανονικοποίηση του ακροδεξιού λαϊκισμού, η υιοθέτηση εθνικιστικών θέσεων και πρακτικών που περνούν από το περιθώριο στο προσκήνιο ως κυρίαρχη κυβερνητική γραμμή εκκίνησαν από τον Αντώνη Σαμαρά και συνεχίζονται με αποφασιστικότητα από τον Μητσοτάκη. Το πάντρεμα νεοφιλελευθερισμού με την Ακροδεξιά γεννά τη νέα Δεξιά που προχωρά χωρίς τις δημοκρατικές και φιλελεύθερες «αγκυλώσεις» του παρελθόντος. Όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες με επίκεντρο τη μουσουλμανική μειονότητα της Ροδόπης επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Λογικές εμφυλιοπολεμικές, μίσους και διχασμού, διαχωρισμός πολιτών και κομμάτων σε πατριωτικά και μειοδοτικά. Όχι από τους Κασιδιάρηδες, αλλά από τον Σκέρτσο, τον Μητσοτάκη, την Ντόρα Μπακογιάννη. Ο Μπερλουσκόνι πέθανε, ο μπερλουσκονισμός δυστυχώς ζει και μάλιστα βαθιά ριζωμένος.
