Οταν οι ηγέτες δεν περνούν και τις καλύτερες μέρες τους και φοβούνται ότι δεν θα πιάσουν τους εκλογικούς στόχους τους, ψάχνουν ή κατασκευάζουν εσωτερικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν προκαταβολικά την αποτυχία τους. Ρίχνουν στην κυκλοφορία θεωρίες συνωμοσίας, ελπίζοντας ότι θα τσιμπήσουν οι αφελείς. Κλασική τακτική που την έχουν εφαρμόσει πολλοί πρωθυπουργοί. Σε μια τέτοια κατάσταση βρίσκεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Διαπιστώνει ότι έχουν περάσει οι παλιές καλές για κείνον εποχές.
Τότε που ό,τι στραβό και επιλήψιμο έκανε ή ό,τι ξεχνούσε να κάνει, ενώ όφειλε εκ της θέσεώς του να το κάνει, δεν του είχαν στοιχίσει γιατί φρόντιζαν για το αναποδογύρισμα της πραγματικότητας οι πλούσιοι φίλοι του με την προπαγάνδα διά των μέσων ενημέρωσης που είχαν στην κατοχή τους. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κι αυτό δεν του αρέσει καθόλου. Επιλέγει λοιπόν την επιθετική άμυνα για να συσπειρώσει το ακροατήριο της παράταξης που φυλλορροεί. Ενα κομμάτι του πηγαίνει δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας και ένα άλλο, ίσως το μεγαλύτερο, κατευθύνεται προς την αποχή.
Ποιοι ευθύνονται κατά την άποψή του γι’ αυτό; Τρεις οι υποψήφιοι για να φορτωθούν τη ρετσινιά του εσωτερικού εχθρού: Ο Αντώνης Σαμαράς, που κρατάει ψηλά τη σημαία της αντίστασης εφ’ όλης της ύλης –και για την εξωτερική πολιτική και για την οικονομία και για το κράτος Δικαίου. Ο Κώστας Καραμανλής, ο οποίος όποτε μιλάει δημοσίως αφήνει αιχμές κυρίως για την εξωτερική πολιτική και ενίοτε για θέματα που αφορούν τη λειτουργία των θεσμών.
Τον έναν τον διέγραψε κι αυτός σκέφτεται να φτιάξει κόμμα. Τον άλλο τον «άδειασε» λέγοντας ότι δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για τα ελληνοτουρκικά την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός, αλλά δεν μπορεί να τον διώξει από την παράταξη και γιατί κουβαλάει βαρύ όνομα και γιατί η επιρροή του στο κόμμα και στην κοινοβουλευτική ομάδα είναι σημαντική και γιατί δεν έχει δώσει κάποια αφορμή που θα επιτρέψει στον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς να τον «τιμωρήσει».
Ο τρίτος ύποπτος είναι τα οργανωμένα συμφέροντα. Ναι, το ακούμε κι αυτό. Ο πολιτικός που στηρίχτηκε από τη διαπλοκή όσο κανένας άλλος, ο πολιτικός που χωρίς τη διαπλοκή δεν θα είχε γίνει ούτε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας ούτε πρωθυπουργός, έφτασε στο σημείο να την καταγγέλλει. Η αλήθεια είναι ότι για διάφορους λόγους η σχέση του με ορισμένους πλούσιους φίλους του είναι σε κρίση. Σε βαθιά κρίση. Και στο παρελθόν είχαμε κάτι ανάλογο, αλλά μεσολάβησαν εξωθεσμικοί παράγοντες και η κατάσταση εξομαλύνθηκε.
Σήμερα, όμως, υπάρχει όντως ένταση. Μεγάλη ένταση. Μέσα ενημέρωσης που εξωράιζαν με χοντροκομμένο τρόπο τις πρακτικές του καθεστώτος, εδώ και αρκετό καιρό ασκούν έντονη κριτική στον αρχιερέα του μεγάρου Μαξίμου και αποδομούν τις πολιτικές του. Βγήκαν μπροστά και στο θέμα των υποκλοπών και στο έγκλημα των Τεμπών και στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Αυτό έχει ενοχλήσει σφόδρα τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλιώς είχε συνηθίσει. Είχε καλομάθει στην αποθέωση. Το δούναι και λαβείν ανάμεσα σ’ αυτόν και στη συγκεκριμένη πτέρυγα της διαπλοκής δεν λειτουργεί πια, έχει φτάσει στα όριά του και ο αρχηγός της παράταξης υποψιάζεται ότι υπάρχει σχέδιο από την πλευρά των χθεσινών φίλων του και σημερινών αντιπάλων του για την πτώση του.
Κατά την άποψή του, το μέτωπο που τον πολεμά δουλεύει υπέρ του Νίκου Δένδια για τη διαδοχή στη Ν.Δ. και ταυτοχρόνως ενθαρρύνει τον Αλέξη Τσίπρα να φτιάξει κόμμα ώστε να δημιουργηθεί μια εναλλακτική κυβερνητική λύση. Ο ίδιος δημοσίως μιλάει με δηλητηριώδεις υπαινιγμούς, οι δημοσιολόγοι φίλοι του το λένε ανοιχτά. Κινδυνεύει ο πρωθυπουργός να την πάθει όπως ο πατέρας του. Από θύτης να γίνει θύμα.
Ανάγωγα
Ο Ichak Kalderon Adizes, επιζών του Ολοκαυτώματος, είναι ο ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Adizes Institute Worldwide. Το άρθρο του δημοσιεύεται στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz και αναδημοσιεύεται στο tvxs.gr. Ενα μικρό απόσπασμα: «Η υπερβολική χρήση του “αντισημιτισμού” έχει απογυμνώσει τον όρο από τη δύναμή του. Κάποτε, ο αντισημιτισμός οδηγούσε στην απομόνωση του Ισραήλ – σήμερα, οι ενέργειες του Ισραήλ τροφοδοτούν τον αντισημιτισμό».
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
