Όλο και πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι στις εκλογές για τη νέα ηγεσία στις 10 και 16 Σεπτεμβρίου το δίλημμα για όσους προσέλθουν στην κάλπη θα είναι ένα: « Ή συνέχιση στη γραμμή της κυβερνητικής παράταξης που χάραξε ο Αλέξης Τσιπρας το 2012, η επιστροφή στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής πλην όμως περιχαρακωμένος και παρωχημένης στην πράξη από τα σύγχρονα κοινωνικά δεδομένα, καθαρότητας»!
Το πρώτο, μέχρι στιγμης το εκφράζει ξεκάθαρα μόνον η υποψηφιότητα του Νίκου Παππά, ενώ εν μέρει το υπηρετεί και εκείνη του Στέφανου Τζουμάκα. Στο δεύτερο ουσιαστικά ομνύουν αν και με διαφορετική αφετηρία και αφήγημα, τόσο η γραμμή της Εφης Αχτσιογλου όσο και η πλευρά του Ευκλειδη Τσακαλώτου. Δυο κείμενα μάλιστα που είδαν το φως της δημοσιότητας το Σαββατοκύριακο πιστοποιούν τη σύμπλευση των δυο τελευταίων υποψηφίων κυρίως σε ότι έχει να κάνει στην (απο) «κάθαρση» του ΣΥΡΙΖΑ απο τα «στοιχεία » της περιόδου Τσίπρα και τον «εξωραισμό» του κόμματος απο τα κυβερνητικά «χαρακτηριστικα» που του είχε προσδώσει ο ιστορικός του ηγέτης. «Άτυχης, άσχετη με την αριστερά και χωρίς καμία ψυχολογική και ιδεολογικη συνταύτιση με τον ΣΥΡΙΖΑ» η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα για τον Δήμο της Αθήνας με τον μπασκετμπολίστα Νίκο Παππά» για τους υπογράφοντες την επιστολή «ανησυχίας» που δημοσιεύτηκε στην Εφ.Συν ( απο στελέχη προσκείμενα κυρίως στον πρώην γραμματέα Δημ Τζανακοπουλο αλλά και στη Γέφυρα του Νίκου Μπίστη που έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της υποψηφιότητας της Εφης Αχτσιογλου). Με σαφέστατο «άρωμα» Νίκου Φίλη αλλά και Ομπρέλας το σημερινό άρθρο της δεξιάς Καθημερινής που ουσιαστικά αποδομεί ιδεολογικά αλλά και πολιτικά την περίοδο Τσίπρα αποδίδοντας σε αυτόν τις ήττες του 2019 ( 32%) και του 2023 (20%)! Ξεχνώντας όμως σκοπίμως ότι για να θεωρούν ως ήττα το 32 και το 20% είχε προηγηθεί η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα με 25% το 2012, 37% τον Ιανουάριο του 2015 και 36,5% τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Διαφορετικά, ακόμα και το 17,85% του Ιουνίου θα ήταν θριαμβος μπροστά στο 5% που έπαιρνε ο ιδεολογικά «άμεμπτος» ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την εμφάνιση Τσίπρα
