Τα πανεπιστήμια να συνομιλούν και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με την κοινωνία παράγοντας επιστημονικό και κοινωνικό έργο
Τα ελληνικά (δημόσια) πανεπιστήμια, από την ίδρυση του πρώτου πανεπιστημίου (ΕΚΠΑ) το 1837, εξελίχθηκαν σε αλληλεπίδραση με την ελληνική κοινωνία, με όλες τις αντιφάσεις αυτής της σχέσης, και έχουν αδιαμφισβήτητη προσφορά τόσο μέσω της ανάδειξης χιλιάδων επιστημόνων όσο και με την άμεση συμμετοχή στην έρευνα και την εφαρμογή της και την ανάπτυξη της χώρας μας. Το δημόσιο πανεπιστήμιο χρηματοδοτείται από το ελληνικό κράτος, έστω πενιχρά, και ανταποδίδει στην κοινωνία έργο.
Είναι συνείδηση λοιπόν από όλη την πανεπιστημιακή κοινότητα, από τους φοιτητές/φοιτήτριες έως τον «απλό» εργαζόμενο και τον πρύτανη και αντίστροφα, ότι έχουν έναν κοινωνικό ρόλο ο οποίος είναι απόρροια αυτής της σχέσης αλληλοϋποστήριξης με την κοινωνία. Σχέση που πρέπει να επικρατεί προσωπικών επιδιώξεων και φιλοδοξιών. Είναι η πιο όμορφη και ευγενής φιλοδοξία να συμβαδίζεις με την κοινωνία, να συνομιλείς για τις ανάγκες της και αυτή να αντιλαμβάνεται ότι το πανεπιστήμιο είναι έτοιμο να προσφέρει προς όφελός της. Ιδιαίτερα σε κρίσεις, κάθε είδους κρίση, είναι τα δημόσια πανεπιστήμια που μπορούν να συμβάλουν με προτάσεις, λύσεις και εφαρμογές, αλλά με την προϋπόθεση να προηγείται η κοινωνία και οι ανάγκες της και όχι ο δήθεν «ουδέτερος» τεχνοκρατισμός που προκρίνει τους δείκτες και τους αριθμούς σε βάρος της κοινωνίας.
Έχοντας υπόψη το παραπάνω πλαίσιο, η δήλωση του πρύτανη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Σπ. Κίντζιου, σε συνέντευξή του* στον ρ/σ Στο Κόκκινο, για τη δημιουργία συσκευής ανίχνευσης του κορωνοϊού ότι “δεν υπάρχει περίπτωση να δώσουμε αυτό το προϊόν πολύχρονης έρευνας έναντι χρημάτων. Η πατέντα είναι διαθέσιμη, είναι δημόσιο αγαθό, είναι προσφορά του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου, που θα μπορούσε να βοηθήσει όχι μόνο τους Έλληνες που αναγκάζονται να πληρώνουν συνεχώς για τεστ, αλλά και τους ανθρώπους στις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου, που στερούνται βασικά ιατρικά εφόδια για να αντιμετωπίσουν την πανδημία” επαναφέρει το κάπως ξεχασμένο αίτημα, τη λησμονημένη απαίτηση το δημόσιο πανεπιστήμιο να έχει ως κέντρο της δραστηριότητάς του την κοινωνία, να παρέχει δημόσια αγαθά και να υπηρετεί τις αξίες του ανθρωπισμού, ακριβώς αυτά που δεν μπορεί να κάνει αποτελεσματικά ο ιδιωτικός τομέας, παρά περιστασιακά και με κίνητρα.
Πρέπει λοιπόν να ξανανοίξει η συζήτηση για τη σχέση του δημόσιου πανεπιστημίου με την κοινωνία, να υπάρξουν διαφορετικές θεωρήσεις και αμφισβητήσεις, να συζητήσουμε ειλικρινά. Ο περιορισμός στην προσωπική ανέλιξη και η περιχαράκωση δεν είναι η λύση, είναι η συνταγή της αποτυχίας. Η κοινωνία πρέπει να έχει απαιτήσεις από τα πανεπιστήμια, να έχει τη στήριξή τους και τα πανεπιστήμια να συνομιλούν και να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με την κοινωνία παράγοντας επιστημονικό και κοινωνικό έργο.
Οι θέσεις που διατύπωσε ο πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών διατυπώνουν ένα ευκρινές πλαίσιο αρχών, που μπορεί να αποτελέσει μια ελάχιστη αφετηρία γι’ αυτή τη συζήτηση.
ΠΗΓΗ: avgi.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΠΑΙΔΕΙΑ
