Πώς γίναμε έτσι;

Σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, δηλαδή τα τελευταία επτά χρόνια, το ζήτημα που μας απασχόλησε περισσότερο ήταν το κράτος δικαίου, η ποιότητα και το εύρος της δημοκρατίας, η λειτουργία των θεσμών. Δεν υπήρχε άλλη κυβέρνηση στον 21ο αιώνα που να επικρίθηκε για τη δράση της σε αυτούς τους τομείς όσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Πρέπει, όμως, να παραδεχτούμε πως δεν υπήρξε άλλη κυβέρνηση από τη σημερινή που να επιβίωσε ενώ στη θητεία της είχαν αποκαλυφθεί τόσο πολλά και τόσο μεγάλα σκάνδαλα. Το πρόβλημα επομένως είναι πολύ σοβαρότερο απ’ όσο δείχνει. Και είναι ένα πρόβλημα απολύτως φανερό. Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως δεν το γνωρίζει.

Κατά συνέπεια οφείλουμε να εξετάσουμε γιατί αυτή η κυβέρνηση βρίσκεται στη θέση της ενώ ουδείς διαφωνεί ότι βαρύνεται με το σκάνδαλο των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, με το έγκλημα των Τεμπών και τον κρατικό αυταρχισμό, με την περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Σίγουρα βρίσκεται στη θέση της γιατί κατάφερε να ελέγξει όλους τους μηχανισμούς του κράτους μέσω των οποίων θα ήταν υποχρεωμένη να λογοδοτήσει. Στη Βουλή αξιοποίησε την πλειοψηφία της και μετέτρεψε σε πλυντήριο των ανομημάτων της τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς ελέγχου, όπως τις εξεταστικές και προανακριτικές επιτροπές, καθώς και τη δυνατότητα σύστασης αυτών.

Το πιο ισχυρό χαρτί της όμως ήταν και παραμένει ο έλεγχος των ανώτατων κλιμακίων της Δικαιοσύνης. Ετσι κατήργησε τη διάκριση των εξουσιών και υπέταξε στην εκτελεστική εξουσία τη δικαστική. Η Δημοκρατία κατέστη ανοχύρωτη και φυσικά ανίσχυρη.

Ολα αυτά όμως δεν θα μπορούσαν να αποδειχθούν ισχυρά και προς όφελος της κυβέρνησης αν η κοινωνία αντιδρούσε όπως έπρεπε. Εδώ βρίσκεται η πιο καταστροφική δράση του συστήματος Μητσοτάκη. Με τη στήριξη ενός ισχυρού προπαγανδιστικού μηχανισμού στον χώρο των ΜΜΕ και της επικοινωνίας, με μεθόδους μαζικής και εκτεταμένης διαφθοράς και εξαγοράς, με πρακτικές δυσφήμησης του πολιτικού συστήματος ως προς την αντιπολίτευση, η κοινωνία βρέθηκε επίσης ανοχύρωτη. Χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική, χωρίς διέξοδο.

Μια κοινωνία που δεν πιστεύει στους θεσμούς καθώς έχουν απαξιωθεί. Που δεν πιστεύει στους δημοκρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς αφού δεν τους βλέπει πουθενά, που δεν αισθάνεται να έχει πολιτική ελπίδα σε κάτι άλλο.

Αυτή η κατάσταση επιτρέπει τον αυταρχισμό και μπορεί να οδηγήσει σε χειρότερες εκδοχές του αν δεν αλλάξει. Μπορεί να αλλάξει. Αρκεί η προοδευτική αντιπολίτευση να δώσει τις πειστικές απαντήσεις και να καλύψει με αυτές τον χώρο που με ευθύνη της άφησε στον Κυρ. Μητσοτάκη.

www.efsyn.gr