Βουλιάζουμε

Κατερίνα Μπρέγιαννη

Κουραστήκαμε να μετράμε τραγωδίες, ενώ συγκλονισμένοι κυβερνητικοί επαναλαμβάνουν στις οθόνες ότι «η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα»

Και ξαφνικά έρχεται η ώρα που αντιλαμβάνεσαι πόσο εύκολα μπορείς να βρεθείς από τη μια κατάσταση στην άλλη. Πόσο εύκολα μπορείς να βρεθείς χωρίς τίποτα, ούτε τα βασικά. Όταν δάση, ζώα, άνθρωποι παραδίδονται αβοήθητοι σε φωτιές και πλημμύρες.

Κραυγές απελπισίας κρεμάστηκαν στις στέγες των σπιτιών στη Θεσσαλία. Εναγώνιες μάχες με τα ρέματα στο κέντρο της Αθήνας. Και ο κρατικός μηχανισμός απών. Γιατί θεωρείται περιττός. Είναι περιττό για τη δεξιά κυβέρνηση να συντηρεί πυροσβεστικά αεροσκάφη, σούπερ πούμα για διασώσεις, ασθενοφόρα, να πληρώνει πυροσβέστες, γιατρούς και δασκάλους.

Περιττό γιατί μετά τα Μνημόνια η χώρα παραδόθηκε στη λεηλασία αδηφάγων οικονομικών συμφέροντων και στην υπεροψία ενός ακραία νεοφιλελεύθερου πολιτικού. Ο ατομικισμός έγινε κυρίαρχη ιδεολογία και το ατομικό συμφέρον κριτήριο των πάντων. Και ας έχει ανυπέρβλητο κόστος η πολιτική της περιφρόνησης του κοινού, του δημόσιου και του συλλογικού.

Κουραστήκαμε να μετράμε τραγωδίες, ενώ συγκλονισμένοι κυβερνητικοί επαναλαμβάνουν στις οθόνες ότι «η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα». Και να μετράμε νεκρούς που δεν κατονομάζονται. Νεκρούς που «θάβονται» στις ειδήσεις, γιατί πλήττουν το προφίλ του «αποτελεσματικού» πρωθυπουργού. Και αντικαθίστανται από άλλους νεκρούς, που ξαναθάβονται και αυτοί. Για τα Τέμπη κανείς δεν μιλά… Λες και δεν υπήρξαν ποτέ αυτά τα παιδιά που χάθηκαν. Το ναυάγιο της Πύλου κανείς δεν το μετρά (και ας πνίγηκαν τουλάχιστον 100 παιδιά) και από τους νεκρούς στον Έβρο αφαιρείται, για να μην καταμετρηθούν, ακόμα και η ανθρώπινη ιδιότητα. Γιατί προφανώς θεωρείται ακόμα και αυτό προνόμιο.

Ποιανού τελικά η «ανθρώπινη ζωή» είναι πάνω απ’ όλα; Όταν καθένας – καθεμιά κινδυνεύει να καταμετρηθεί ως θλιβερή απώλεια του επόμενου ακραίου φυσικού φαινομένου. Πόσο έχει εκπέσει η αξία της ανθρώπινης ζωής; Όταν μπορούν έτσι απλά κάποιοι να τις πετούν από το καράβι. Σαν βάρος περιττό.

Για τον Αντώνη τον Καργιώτη… ξεκίνησα να γράψω. Έναν νησιώτη εργάτη, που δολοφονήθηκε χωρίς λόγο, θύμα του ρατσισμού, του μισοαναπηρισμού και της σκληρότητας. Ήθελα να γράψω για το πόσο εύκολη έγινε η αναίτια δολοφονία ενός ανθρώπου «διαφορετικού». Και πως το βίαιο «ξεσκαρτάρισμα» έχει ξεκινήσει, γιατί οι κοινωνικές ανισότητες γιγαντώνονται και ο άλλος φαντάζει όλο και περισσότερο «εχθρός». Όταν, μόλις λίγους μήνες πριν, ένας άλλος άνθρωπος του μεροκάματου, «διαφορετικός» και αυτός, έχασε τη ζωή του για να παραδώσει μέσα στον καύσωνα ένα σουβλάκι…

Ηθελα να γράψω για τον Αντώνη και τον κόμπο της αδικίας στον λαιμό που μεγαλώνει… Και πριν καν ξεκινήσω… ήρθαν και άλλοι να προστεθούν σε όσους «πετιούνται» από το καράβι. Ότι βουλιάζουμε το έχουν καταλάβει;