Δεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο, το δίνουμε ως εξαιρετικά επείγον” – (Με αφορμή μια φωτογραφία η αφήγηση μιας τραγικής κατάληξης) Είναι αυτή η φωτογραφία του Μ.Λώλου, με την αγωνιζόμενη γιατρό του Παίδων Πεντέλης, περικυκλωμένη από αστυνομικίνες, στημένες, ευθυτενείς, ομοιόμορφες σαν άψυχα ρομπότ, που αποτυπώνει οπτικά τον τρόπο που αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια η κυβέρνηση. Με αφορμή αυτή την εικόνα, αφηγούμαι ένα τραγικό περιστατικό που συνέβη λίγες μέρες πριν. Μια άλλη εικόνα που αντανακλά τα ίδια τραγικά αδιέξοδα…Ο Τ. ένας αξιαγάπητος ηλικιωμένος κύριος, γνωστός στη γειτονιά, κείτεται στο έδαφος στην αυλή του σπιτιού του, δίπλα από το δρόμο, βαριά τραυματισμένος και φοβισμένος.Το αλαφιασμένο και γεμάτο αγωνία βλέμμα του αναζητά βοήθεια.Γύρω του έξι αστυνομικοί ΔΙΑΣ, τρεις τέσσερις γείτονες και εμείς, δύο θεραπεύτριες του από το ψυχιατρικό νοσοκομείο που είχε νοσηλευτεί πριν ένα χρόνο. Ο Τ. έχει σοβαρότατα κατάγματα στο πόδι και στο χέρι, εμφανή με γυμνό μάτι. Το πόδι του στην κνήμη έχει σχεδόν κοπεί στα δύο, το ίδιο και το χέρι ενώ έχει εκδορές και χτυπήματα παντού. Ένας από τους γείτονες, που τον βρήκε σε αυτήν την κατάσταση, μας έχει καλέσει να πάμε για βοήθεια. Έχει καλέσει το ΕΚΑΒ και την αστυνομία από τις 12παρά το μεσημέρι.Πρόκειται για σοβαρότατο τραυματισμό και το έχει γνωστοποιήσει στο ΕΚΑΒ.“Δεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο, το δίνουμε ως εξαιρετικά επείγον”. (Η απάντηση του ΕΚΑΒ)Γύρω από τον Τ. σε μερικά λεπτά, συγκεντρώνονται 5-6 αστυνομικοί με μοτοσυκλέτες. Μαζί με εμάς όλους συντίθεται η κορνίζα της φρίκης. “Φοράμε όλοι τις μάσκες μας;”Ο Τ. κείτεται στο έδαφος, παλεύει να κρατηθεί στη ζωή και γαντζώνεται από τα πρόσωπα γύρω του.Αναγνωρίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο, μιας θεραπεύτριας, λέει το όνομα της “Σ”.Ρωτά με αγωνία την Σ. “Τι μέρα έχουμε σήμερα;” “Τι μέρα έχουμε σήμερα” ;Παλιότερα, στο ψυχιατρείο, ρωτούσε το ίδιο για να μετρήσει πόσο θα φτάσουν τα 400 ευρώ της σύνταξης μέχρι να πληρωθεί ξανά, πόσα πακέτα τσιγάρα, πόσα θα δώσει στις δόσεις της ΕΥΔΑΠ για να μην του ξανακόψουν το νερό. ‘Η για να μιλήσει για “την Αποκάλυψη που θα έρθει” και κάθε μέρα την περιμένει…Τα είχε όμως καταφέρει και ζούσε στη γειτονιά του περιστοιχισμένος από ανθρώπους που τον ξέρουν και τον αγαπούν. Μπορεί και να είναι η μέρα που θα πεθάνει σκεφτόμαστε βλέποντας πόσο άσχημα είναι τραυματισμένος.Με αγωνία ρωτάμε… Τι και πως“Δεν θυμάμαι”, “Δεν θυμάμαι” ….“λιποθύμησα” “Που είναι το ρολόι μου” “Που είναι το ρολόι μου”Οι αστυνομικοί τηλεφωνούν ξανά στο ΕΚΑΒ. Η απάντηση ίδια “Δεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο, το δίνουμε ως εξαιρετικά επείγον”.Τα λεπτά αιώνες…. “Φοράμε όλοι τις μάσκες μας;”Ο Τ. κείτεται στο έδαφος. Του έχει φέρει η γειτόνισσα, με πολλή φροντίδα, ένα μαξιλάρι και μία κουβέρτα. Μία κανατούλα με νερό παραδίπλα για να τον φροντίσει όπως ξέρει. Η γειτονιά του έχει σταθεί εξάλλου, τον έχει αποδεχτεί, και τον αντιμετωπίζει με συμπάθεια. Κάθε μέρα τον βλέπουν και χαιρετιούνται, το ίδιο και σήμερα, μέχρι που τον βρήκαν έτσι.Ο Τ. ζητάει νερό αλλά από το ΕΚΑΒ μας έχουν πει να μην κινείται, να μην πιει νερό, να μην τον μετακινήσουμε από την θέση του. “Θα έρθουν αυτοί που ξέρουν. Αυτοί που ξέρουν…”Εμείς τηλεφωνούμε πάλι στο ΕΚΑΒ… “ Που είστε; Ο άνθρωπος πεθαίνει” “Ο άνθρωπος πεθαίνει”“Δεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο, το δίνουμε ως εξαιρετικά επείγον”Έχει περάσει μία ώρα! Έχουμε χάσει το λογαριασμό πόσα τηλεφωνήματα έχουν γίνει. Λες και τα απανωτά τηλέφωνα θα φέρουν ασθενοφόρο και διασώστες. Ο Τ είναι φανερά χλωμός ρωτά … “Θα πάμε στο νοσοκομείο;” Τόσοι άνθρωποι γύρω καμία απάντηση. Εκτός από “Μη φοβάσαι” , “Μην κινείσαι” …“Να καλέσουμε ιδιωτικό ασθενοφόρο”, λέει κάποιος μια ιδέα .Καλούμε… “Δεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο παρά μόνο μετά τις δυόμισι. Δε μπορεί να περιμένει;”“Δε μπορεί να περιμένει. Ο άνθρωπος πεθαίνει. Ο άνθρωπος πεθαίνει”Ο Τ παλεύει, στριφογυρνά, ζητά ξανά να πάμε στο νοσοκομείο Κάποια στιγμή οι αστυνομικοί πολλαπλασιάζονται… Δεν καταλάβαμε πως και από που!“Μα γιατί τόση αστυνομία και ασθενοφόρο κανένα;” (Ψελλίζουμε) (Οι αστυνομικοί φαίνεται να αλλάζουν βάρδια)Η ώρα περνά… Κοντεύει δύο… Έχουν περάσει δύο ώρες που έχουμε καλέσει ασθενοφόρο και τίποτα.Ο Τ. κλείνει τα μάτια του εξαντλημένος…“Άνοιξε τα μάτια σου”, “Κοίταξε με” , “Μη φοβάσαι είμαστε όλοι εδώ” “Πάμε πάνω να ξεκουραστώ” (Δείχνει με το βλέμμα του το σπίτι του στον πρώτο όροφο)Ο Τ. γυρίζει πλάγια, όπως συνήθως κοιμάται, με το κεφάλι στα πλάγια και το τραυματισμένο του χέρι για προσκεφάλι.Τηλέφωνο ξανά…“Κάντε κάτι! Ο άνθρωπος πεθαίνει. Ο άνθρωπος πεθαίνει !”Ανασαίνει ακόμη μερικές φορές και μένει ακίνητος. Τα μάτια του ανοικτά και παγωμένα“Ο Τ έχει πεθάνει! Ο Τ έχει πεθάνει!”Μετά από τρία λεπτά εμφανίζεται μια μοτοσυκλέτα του ΕΚΑΒ με ένα διασώστη. (Δύο ώρες μετά!) Τον κοιτάζουμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Μερικοί από εμάς οργισμένοι, άλλοι χωρίς να περιμένουν τίποτα. Όλοι με μια απορία “Τι ήρθατε να κάνετε τώρα;” “Γιατί αργήσατε τόσο;”Οι αστυνομικοί, που ήταν ανήμποροι πιο πριν να βοηθήσουν, ξανά στο ρόλο τους, με αυστηρό τόνο… “Κάντε όλοι πέρα!” “Απομακρυνθείτε!” “Δεν είστε ειδικοί!” “Απομακρυνθείτε να κάνει τη δουλειά του ο διασώστης!”Τι να σώσει άραγε σκέφτομαι… Την τιμή του ΕΚΑΒ; Του ΕΣΥ; Της αστυνομίας; Της κυβέρνησης ; Τί; Γιατί ο Τ. έχει πεθάνει. Ο Τ. έχει πεθάνει.Βγαίνει ένα μηχάνημα από το βαλιτσάκι του διασώστη του ΕΚΑΒ, ο οποίος “ακολουθεί το πρωτόκολλο” πάνω σε ένα νεκρό σώμα. Το μηχάνημα σκούζει “Δεν είναι δυνατή η ανάνηψη” “Δεν είναι δυνατή η ανάνηψη”. Ο διασώστης συνεχίζει το πρωτόκολλο παρόλα αυτά και κάνει ΚΑΡΠΑ. Ο Τ είναι όμως ήδη νεκρός και το γνωρίζουμε όλοι… Σειρήνες ακούγονται. Το ασθενοφόρο φθάνει. Διαμαρτυρόμενοι γείτονες φωνάζουν από τα μπαλκόνια.”Αν ήταν ο Τάδε θα είχε φτάσει το ασθενοφόρο εδώ και ώρα!” “Ντροπή!” “Τι ήρθατε να κάνετε τώρα;” “ Πάει έφυγε ο άνθρωπος!” Ο διασώστης απαντά γέρνοντας συγκαταβατικά το κεφάλι. “Δεν φταίμε εμείς” , “Μπορεί να συμβεί να μην υπάρχει ασθενοφόρο”. “Θα μπορούσε να έρθει και σε πέντε λεπτά αν υπήρχε!”“Νεκρό θα τον πάρετε;” ΡωτάμεΜας απαντά “Εμείς δεν αφήνουμε τους συνανθρώπους μας στο δρόμο”. “Τουλάχιστον να φύγει με αξιοπρέπεια”Οι αστυνομικοί κάνουν τις σχετικές ανακριτικού τύπου ερωτήσεις… “Τι σας είπε;” “Είχε διαφορές με κάποιους;” “ Τον χτύπησε αυτοκίνητο;” “Ζαλίστηκε και έπεσε από τη σκάλα;” Θα πάμε για κατάθεση στο τμήμαΔεν γνωρίζουμε η αλήθεια…Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι τον αγαπούσαμε και ήταν αγαπητός σε όλους.Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι δύο ώρες αφέθηκε να πεθαίνει και ότι πέθανε.Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι αν ζούσε, που θα μπορούσε να ζήσει, μπορεί και να μας έλεγε τί του συνέβη. Αλλά τώρα δεν θα μάθουμε ποτέ.Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι απασχολήθηκαν, για πάνω από τέσσερις ώρες, πάνω από δέκα αστυνομικοί, με φυσική παρουσία, χωρίς όμως να προσφέρουν τίποτα εκτός από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες για λήψη καταθέσεων κλπ, και για δέκα λεπτά μόνο, ένας διασώστης του ΕΚΑΒ, αφού ο Τ είχε ήδη πεθάνει.Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι υπάρχουν άφθονες αστυνομικές μοτοσικλέτες και αστυνομικοί αλλά ασθενοφόρα και διασώστες δεν υπάρχουν.Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο Τ. πέθανε. Και ότι εύκολα μπορεί να βρεθούμε στη θέση του. Να παρακολουθούν απλώς το θάνατο μας, ανήμποροι γείτονες ή περαστικοί, και πολλοί πάντως αστυνομικοί. Φορώντας όλοι τις μάσκες τους…
❝ ετικέτες ❞ #ΑΣΘΕΝΟΦΟΡΟΔεν υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο
