Χιλιάδες είναι οι πολίτες που θα μπορούσαν να ζουν αν το σύστημα Υγείας είχε θωρακιστεί από την κυβέρνηση για να μπορεί να αντεπεξέλθει
Περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι. Για την ακρίβεια 20.055. Τόσοι χάθηκαν σε λιγότερο από δύο χρόνια πανδημίας στη χώρα. Τόσες οικογένειες θρήνησαν. Ή -ακόμα χειρότερα- λιγότερες οικογένειες, γιατί κάποιες ξεκληρίστηκαν εν μέρει ή ολόκληρες. Άνθρωποι που κατέληξαν στο σπίτι ή στην αναμονή για ΜΕΘ. Άνθρωποι που είχαν τους δικούς τους, αλλά και πάλι ο θάνατος ήταν ένα βίωμα μοναχικό. Έτσι το μεταφέρουν οι υγειονομικοί που το ζουν. Είναι τέτοια η φύση του ιού, που οι ασθενείς που καταλήγουν φεύγουν μόνοι υπό τον φόβο μην μεταδώσουν.
Μέχρι και το «ύστατο χαίρε» δεν είναι αυτό που αρμόζει. Τελετές μεταξύ λίγων στην πρώτη καραντίνα, μετά έγιναν περισσότεροι, αλλά ποτέ δεν είχε κανείς -και δεν θα έχει- την ευκαιρία να πάρει τον άνθρωπό του αγκαλιά, να του δώσει ένα τελευταίο φιλί, να πει ένα τελευταίο «αντίο»…
Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί
Χιλιάδες είναι οι πολίτες που θα μπορούσαν να ζουν αν το σύστημα Υγείας είχε θωρακιστεί από την κυβέρνηση για να μπορεί να αντεπεξέλθει. Η μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα το επιβεβαίωσε. Μόνο την περίοδο από 1η Σεπτεμβρίου 2020 έως 6 Μαΐου 2021 είχαμε 1.535 αχρείαστους θανάτους. Στο συνολικό αποτύπωμα της πανδημίας είναι πολλοί περισσότεροι.
Σε κάθε περίπτωση, έχουμε ανθρώπους που χάθηκαν άδικα και -όσοι κι αν είναι αυτοί- έχει αξία να αναδειχθεί η ανισότητα που διέπει μέχρι και τον θάνατο. Δεν βρήκαν όλοι ΜΕΘ, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η θνητότητα κατά 87%. Δεν ήταν όλοι στην Αττική, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η θνητότητα κατά 35%-40%.,
Δέκα θάνατοι σε γηροκομείο στην Πάτρα
Το τελευταίο τραγικό περιστατικό συνέβη στην Πάτρα, όπου 10 ηλικιωμένοι κατέληξαν σε γηροκομείο. Από τους 10 θανάτους οι 8 ήταν από κορωνοϊό και οι άλλοι δύο ήταν περιπτώσεις ανθρώπων που είχαν κολλήσει κορωνοϊό, αλλά κατέληξαν από άλλο νόσημα. Οι 7 ήταν ανεμβολίαστοι…
30,85 θάνατοι την ημέρα
20.055 συμπολίτες μας πέθαναν σε 650 μέρες! Από τις 12 Μαρτίου του 2020, όταν είχαμε τον πρώτο νεκρό. Μέσος όρος 30,85. Ζούμε σε μία χώρα που πεθαίνει κάθε ημέρα ένα πούλμαν, αλλά, σύμφωνα με κάποιους, «η κατάσταση δεν έχει ξεφύγει». Και η καθημερινή αριθμολαγνική αντιμετώπιση της πανδημίας έχει εξοικειώσει τους πολίτες με τον θάνατο, υποτιμώντας τη σημασία του. Πόσες φορές δεν έχει ακουστεί ότι «πέθαναν μόλις 10» κι αυτό είναι θετικό; Στους οικείους αυτών των 10 πόσο θετικό είναι; Στους οικείους αυτού του ένα -που μπορεί να ήταν ο μοναδικός σε ένα 24ωρο- πόσο θετικός ήταν αυτός ο θάνατος;
Δεν είναι αριθμοί εν ολίγοις. Είναι άνθρωποι. Με ονόματα, διαδρομές, προσφορά στο κοινωνικό σύνολο, αλλά χωρίς μέλλον. Κι αυτές είναι οι ιστορίες τους…
Τα τέσσερα ανήλικα θύματα της πανδημίας
Οι πιο τραγικοί πρωταγωνιστές είναι τα τέσσερα ανήλικα θύματα της πανδημίας
Το πρώτο ανήλικο θύμα ήταν η 16χρονη Μαργαρίτα από τη Θήβα. Είχε υποκείμενα νοσήματα και εισήλθε στο Νοσοκομείο Θήβας στις 29 Ιανουαρίου 2021 θετική στον κορωνοϊό. Τα ήπια συμπτώματα την οδήγησαν στο σπίτι της. Τα ξημερώματα της 3ης Φεβρουαρίου προσήλθε για τρίτη φορά στο νοσοκομείο σε πολύ επιδεινωμένη κατάσταση και, παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των γιατρών, κατέληξε. Μόλις ενάμιση μήνα μετά «έφυγε» και η μητέρα της, νοσηλευόμενη για 42 μέρες στη ΜΕΘ του “Ευαγγελισμού”…
Το δεύτερο θύμα ήταν ένα βρέφος μόλις 37 ημερών. Κατέληξε μετά από διασωλήνωση τουλάχιστον 15 ημερών στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγλαΐα Κυριακού”, καθώς εμφάνισε σύνδρομο οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας. Το νεογνό εισήχθη σε πολύ σοβαρή κατάσταση το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2021 και στις 8 Μαρτίου έχασε την άνιση μάχη.
Η επόμενη περίπτωση ήρθε στις 3 Απριλίου 2021. Μια 16χρονη με καταγωγή από τις Φιλιππίνες προσήλθε μαζί με τη μητέρα της Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία” χωρίς τις αισθήσεις της και χωρίς σφυγμό. Οι προσπάθειες ανάνηψης απέβησαν άκαρπες…
Η 14χρονη Κυριακή ήταν το τελευταίο έως σήμερα ανήλικο θύμα της πανδημίας. Ήταν θετική στον κορωνοϊό από τις 29 Νοεμβρίου. Στις 4 Δεκεμβρίου εμφάνισε ραγδαία επιδείνωση, άμεσα η μητέρα της κάλεσε ασθενοφόρο που τη μετέφερε στο Νοσοκομείο Λαμίας, αλλά κατέληξε στις 5.25 μ.μ. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, η μαθήτρια υπέστη πνευμονικό οίδημα.
Άνθρωποι-σκελετοί
Στο φως της δημοσιότητας έχει φέρει η αναπληρώτρια τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Δώρα Αυγέρη τις ιστορίες δύο ανθρώπων που χάθηκαν άδικα κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύματος, του Λάζαρου Παπαδόπουλου και του Κώστα Πετσούκη
Η Βιβή Παπαδοπούλου, κόρη του Λάζαρου, μεταφέρει στη Δώρα Αυγέρη την περιπέτεια του πατέρα της. Ο πατέρας της ανακάλυψε ότι έχει κορωνοϊό στις 26 Νοεμβρίου 2020, μέσα στο τρομακτικό δεύτερο κύμα. Πέθανε τα ξημερώματα της 27ης Δεκεμβρίου του 2020 στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ μετά από νοσηλεία 30 ημερών. Ήταν ένας εκ των 53 θανάτων που ανακοίνωσε εκείνη την ημέρα ο ΕΟΔΥ.
«Δυστυχώς, την πλήρωσαν στον χαμό άνθρωποι που ήταν πολύ προσεκτικοί» λέει στην κατάθεσή της η Βιβή. Ήταν πολύ προσεκτικός άνθρωπος, αλλά κόλλησε στην αιμοκάθαρση, καθώς ο διπλανός του δεν φορούσε μάσκα. Πολλοί ήταν αυτοί οι ασθενείς που γέμισαν τα νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή. Οι πολίτες που κάνουν αιμοκάθαρση είναι πάντα πολλοί προσεκτικοί, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό.
Στο ΑΧΕΠΑ ο θάλαμος που νοσηλεύτηκε ήταν μια αποθήκη και τη χρησιμοποίησαν για να βάλουν ανθρώπους. Δεν είχε τουαλέτα και, λόγω της αδυναμίας των ασθενών να μετακινηθούν, οι νοσοκόμες τους έβαζαν πάμπερς. «Ήταν 32 μέρες βρόμικος, δεν έτρωγε. Μπήκε 85 κιλά και βγήκε 45 μέσα σε 30 ημέρες!» εξηγεί η κόρη του. Την ίδια ώρα, το προσωπικό ήταν στα όριά του, 4 νοσοκόμες για 40 άτομα. Έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν.
Γιατροί -που ήξερε η οικογένεια- επισκέφθηκαν τον Λάζαρο Παπαδόπουλο και είπαν στην κόρη του ότι ο πατέρας της δεν έχει μυς στα πόδια, «δεν έχει μείνει τίποτα»… Πήγαν και τον είδαν κι αυτό που είπαν ήταν ότι εκεί πέρα, στην αποθήκη, «είναι σαν το Άουσβιτς, οι άνθρωποι είναι σκελετοί»…
Η απόσταση του Λάζαρου με την οικογένεια μειώθηκε μέσω του τηλεφώνου. Η Βιβή του διάβαζε βιβλία και ο εγγονός του του περιέγραφε παιχνίδια ποδοσφαίρου. Άκουγαν, ταυτόχρονα, τις κραυγές των άλλων ασθενών που περνούσαν το δικό τους μαρτύριο. Τα τελευταία λόγια του προς την κόρη του: «Μη στεναχωριέσαι. Ζήσαμε πολλά χρόνια μαζί».
Η Βιβή Παπαδοπούλου αναζητά ευθύνες πλέον, έναν χρόνο μετά. Από την ίδια, που δεν τον πήρε για τις τελευταίες ημέρες στο σπίτι να είναι καθαρός και ταϊσμένος, μέχρι τους εργαζόμενους στο νοσοκομείο, που δεν μπήκαν στο γραφείο του διοικητή να του πουν «ως εδώ».
Όλο το σύμπαν συνωμότησε
Ο Κώστας Πετσούκης ήταν από τη Φλώρινα, 59 ετών, υγειονομικός. Πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 2020, μεταξύ ακόμα 84 εκείνη την ημέρα και αποτέλεσε τον 15ο υγειονομικό έως τότε που έχανε τη ζωή του από κορωνοϊό.
Η Ολυμπία Τσάτσα, σύζυγος του Κ. Πετσούκη, μετέφερε στη Δώρα Αυγέρη τα όσα συνέβησαν. Όντας στην πρώτη γραμμή της μάχης, ήταν εκτεθειμένος. «Πλήρωσε το δεύτερο κύμα, ήταν μια αυτοθυσία» τονίζει η Ολυμπία. Πριν νοσήσει, ήταν πάρα πολύ κουρασμένος, καθώς έκανε για έκτη συνεχόμενη ημέρα βάρδια. Στις 10 Νοεμβρίου αισθάνθηκε ρίγη και απομονώθηκε. Την επόμενη μέρα διαγνώστηκε θετικός. Την έκτη ημέρα ανέβασε πυρετό και είχε αναπνευστική δυσχέρεια. Έπειτα, του έπεσε το οξυγόνο, ήρθε ασθενοφόρο να τον πάρει στο Νοσοκομείο Φλώρινας και τότε ήταν η τελευταία φορά που τον είδε η σύζυγός του να φεύγει από το σπίτι…
Στο νοσοκομείο οι συνάδελφοί του έκαναν ό,τι μπορούσαν. Ωστόσο, ένα μικρό περιφερειακό νοσοκομείο έχει συγκεκριμένα όρια. Ο Κώστας χρειάζονταν οξυγόνο, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν συσκευές high flow στο Νοσοκομείο Φλώρινας. Σε άλλα νοσοκομεία, όπου υπήρχαν, σώθηκαν άνθρωποι. Μάλιστα, διασωληνώθηκε την ίδια περίοδο με ακόμα τρεις, όμως κανείς δεν μπήκε σε ΜΕΘ. Μετά από 27 ώρες πραγματοποιήθηκε διακομιδή στη Θεσσαλονίκη. Η τελευταία φορά που επικοινώνησαν ήταν στις 26 Νοεμβρίου, όταν ο Κώστας ήταν ακόμα στη Φλώρινα. «Πες στα παιδιά ότι τα αγαπάω. Αγαπάω και σένα. Δεν αντέχεται αυτό, είναι πολύ βασανιστικό» οι τελευταίες λέξεις που άκουσε η Ολυμπία Τσάτσα.
Μεταφέρθηκε στο «Γεννηματάς» Θεσσαλονίκης, όπου έμεινε από τις 29 Νοεμβρίου έως το τέλος. Το συγκεκριμένο διάστημα έγινε και ένα περιστατικό που δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο την κατάσταση, μια διακοπή ρεύματος για μιάμιση ώρα. «Δυστυχώς, ήταν σαν να συνηγορούσε το σύμπαν για την τραγική κατάληξη» λέει η σύζυγός του.
«Αυτό που βλέπω τώρα είναι ένα επαναλαμβανόμενο έργο» αναφέρει η Ολυμπία Τσάτσα και συμπληρώνει ότι είναι τραγικό να μην μπορείς να δεις τον άνθρωπό σου, να του κρατήσεις το χέρι και να τον φροντίσεις.
Η περιπέτεια της οικογένειας ώθησε την Ολυμπία Τσάτσα και τα παιδιά της να κάνουν δωρεά μια συσκευή υψηλής ροής οξυγόνου στο Νοσοκομείο Φλώρινας έτσι ώστε να σωθούν άλλοι πολίτες. Όντως, μία υγειονομικός που ήταν στην κόψη του ξυραφιού γλίτωσε. Έπρεπε όμως να χαθεί ένας άνθρωπος, σύζυγος για 36 χρόνια και πατέρας δύο παιδιών, για να αποκτήσει τη συσκευή το νοσοκομείο…
❝ ετικέτες ❞ #ΠΑΝΔΗΜΙΑ
