Η θεραπεία είναι θέμα χρόνου, αλλά μερικές φορές είναι και θέμα ευκαιρίας» έλεγε ο Ιπποκράτης και είναι εύκολο να το αναγάγουμε στο σήμερα, όπου οι κοινωνικές ανισότητες αμβλύνονται. Είναι σαφές ότι αν έχουμε δύο ασθενείς στους οποίους μπορεί να χορηγηθεί η ίδια θεραπεία, δεν είναι απαραίτητο ότι και οι δύο θα έχουν την ίδια ανταπόκριση. Αυτό που επίσης όμως έχει φανεί είναι ότι δεν έχουν όλοι οι ασθενείς την ίδια πρόσβαση στη θεραπεία και στην κατάλληλη ιατρική περίθαλψη.

Εν μέσω πανδημίας οι ανισότητες, που προϋπήρχαν, αντικατοπτρίζονται ακόμα πιο έντονα στο σύστημα Υγείας της Ελλάδας. Παρατηρούμε την απώλεια ενίσχυσης του συστήματος Υγείας με αποτέλεσμα την πληρότητα των Μονάδων και άρα την αδυναμία περίθαλψης του συνόλου των ασθενών. Στο σημείο αυτό έρχεται ο διαχωρισμός, διότι οι προνομιούχοι έχουν πρόσβαση στις κλίνες των ΜΕΘ. Είναι γνωστό, φυσικά, ότι η νοσηλεία σε ιδιωτικές κλινικές είναι άκρως δαπανηρή, οπότε προφανώς είναι για λίγους, καθότι η αμοιβή ενός μέσου εργαζομένου είναι πενιχρή.

Γι’ αυτό τον λόγο, υποτίθεται, έχει θεσπιστεί το ΕΣΥ, προκειμένου όλοι να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη. Όταν ωστόσο τα δημόσια νοσοκομεία έχουν ελλείψεις σε προσωπικό, εξοπλισμό κ.λπ., είναι λογικό να μην είναι σε θέση να εξυπηρετήσουν τον πολίτη. Το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό εργάζεται με ελάχιστες ώρες ύπνου και έχει την ευθύνη πολλών ασθενών. Δυστυχώς, έχουμε να κάνουμε, δηλαδή, πολλές φορές, με απάνθρωπες συνθήκες. Επιπροσθέτως, η πλειονότητα των νοσοκομείων έχει μετατραπεί σε νοσοκομεία μίας νόσου.

Ριζικές μεταρρυθμίσεις

Είναι λοιπόν σαφής η αναγκαιότητα για ριζικές μεταρρυθμίσεις τόσο στο σύστημα Υγείας όσο και στη γενικότερη βελτίωση της κρατικής πρόνοιας υπό το πρίσμα της εξάλειψης των ταξικών διαφορών. Πρώτον, είναι επιτακτική η οικοδόμηση νέων δομών Υγείας για την περίθαλψη όλων των πολιτών ισότιμα, που θα αποσυμφορήσουν τα νοσοκομεία. Πρακτικά, η ενίσχυση της πρωτοβάθμιας, που στην Ελλάδα περιορίζεται στη συνταγογράφηση φαρμάκων.

Δεύτερον, η πρόσληψη ιατρονοσηλευτικού προσωπικού σε δημόσιες δομές. Σε αυτό χρειάζεται να τονιστεί η αναγκαιότητα εκπαίδευσης του νέου προσωπικού. Καθώς παρατηρείται ότι, μετά το πέρας της φοίτησης σε ιατρονοσηλευτική σχολή και την έναρξη εργασίας, το ίδιο το σύστημα θεωρεί αυτονόητες γνώσεις και ικανότητες που ένας νέος εργαζόμενος δεν έχει.

Τρίτον, είναι αναγκαίο τον πρώτο λόγο να έχουν ειδήμονες. Δυστυχώς, παρατηρούμε την υπεροχή των μικροπολιτικών συμφερόντων έναντι της ορθολογικής διαχείρισης των κρίσεων. Η πολιτική βρίσκεται υψηλότερα στην ιεραρχία από ό,τι ο ορθολογισμός. Αυτό διαφαίνεται τόσο τώρα, με την κρίση της πανδημίας, όσο και με την πρόσφατη οικονομική κρίση.

Τέταρτον, πρέπει να θιχτεί και το ζήτημα του εμβολιασμού. Σε χώρες με σωστή ενημέρωση και ουσιαστική εμβολιαστική καμπάνια, η κάλυψη φτάνει σε υψηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα οι πολίτες να είναι θωρακισμένοι έναντι του κορωνοϊού. Δυστυχώς, στην Ελλάδα η ενημέρωση ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα η συνωμοσιολογία και η παραπληροφόρηση να ανθούν. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα μεγάλο ποσοστό πολιτών να μένει ακόμα ανεμβολίαστο.

Συμπερασματικά, η Ελλάδα χρειάζεται να ενισχύσει την κρατική πρόνοια. Η πρόσληψη προσωπικού σε συνδυασμό με την αγορά εξοπλισμού και κλινών θα ενισχύσουν το σύστημα Υγείας. Τέλος, ακόμα και τώρα χρειάζεται σοβαρή καμπάνια ενημέρωσης για τον εμβολιασμό.

Εφόσον η πανδημία τελειώσει, είναι ευχής έργον να φροντίσουμε να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες που φανερώνουν το πρόσωπο του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Είναι κρίμα να διαπιστώνουμε -και με την αφορμή της πανδημίας- πως σε όλες τις κρίσεις τελικά την πληρώνουν οι κατώτερες οικονομικές τάξεις, αυτές όμως που επί της ουσίας παράγουν το περισσότερο έργο.

* Ο Πέτρος Ι. Σταθάκης είναι τελειόφοιτος της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης

❝ ετικέτες ❞ #ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ