Μη μιλάς, μη μιλάς, πάει καλά η Ελλάς

Θανάσης Καρτερός

Τι βδομάδα κι αυτή! Ετσι αρχίζει ο Μητσοτάκης την κυριακάτικη σινδονιάδα του στα social media, στην οποία υποτίθεται ότι δίνει το στίγμα της χώρας. Της εκρηκτικής προόδου της πιο σωστά, υπό τη στιβαρή και εμπνευσμένη ηγεσία Του. Την οποία εμπνευσμένη ηγεσία Του περιγράφει με τον πιο παραστατικό τρόπο σε μια πανδαισία ποίησης και αυτοθαυμασμού: Ευθύνη να βλέπεις λίγο πιο μακριά, να παίρνεις αποφάσεις που χτίζουν σταθερότητα, ασφάλεια και κατεύθυνση για το αύριο! Τι είπε, ρε φίλε!! Δύο θαυμαστικά δικά μας ως διπλός φόρος τιμής στην ευαισθησία του ανθρώπου που κρατάει τις τύχες μας στα χέρια του.

Εν αρχή βέβαια η υπερσύγχρονη και βάλε Belhara, στο κατάστρωμα της οποίας αισθάνθηκε ρίγη εθνικής συγκινήσεως που δεν διστάζει να περιγράψει. Αεροπλάνα, κανόνια και φρεγάτες πάντα συγκινούσαν βλέπετε τις συντηρητικές καρδιές. Αλλά δεν διστάζει να μας καταστήσει κοινωνούς και του πατρικού του ας πούμε ενδιαφέροντος για τους εργαζόμενους, τους αγρότες, την Υγεία, την αναβάθμιση της Δικαιοσύνης, το καλό το ριζικό μας. Σε μια έκτακτη μάλιστα αποκάλυψη του βάθους της ευαισθησίας του κλείνει την παλλόμενη από ανθρωπισμό και αγάπη για την πατρίδα ανάρτηση με όσα έκανε για τη δωρεά οργάνων.

Ενα πρώτο ποιητικό σχόλιο θα ήταν: μη μιλάς, μη μιλάς, πάει καλά η Ελλάς. Αυτό βέβαια απαιτεί να πιστεύει κανείς τον Μητσοτάκη και όχι τα μάτια, την τσέπη ή το στομάχι του, αλλά γίνεται. Κάτι περισσότερο από το 20% των Ελλήνων φέρεται να το ενστερνίζεται, βοηθούντος και του κλέους της Belhara. Πιστεύουν μάλιστα, όπως μπορούμε να υποθέσουμε, ότι τα πιστεύει όσα λέει κι ο Μητσοτάκης. Το υπόλοιπο μέγα πλήθος, από την άλλη, είναι διχασμένο. Πολλοί εκτείνουν τα χέρια με όλα τα δάχτυλα ανοιχτά σε μια εξόχως νεοελληνική χειρονομία με κατεύθυνση το Μαξίμου. Αλλοι, ψυχραιμότεροι, αναρωτιούνται μήπως ζούμε σ’ άλλη χώρα.

Ναι, ακριβώς, ζούμε σ’ άλλη χώρα. Που είναι από τις τελευταίες στην Ευρώπη σε μισθούς, αγοραστική δύναμη, Δικαιοσύνη, κράτος δικαίου. Και στις πρώτες σε διαφθορά, κοινωνική αδικία, αναξιοκρατία, απαισιοδοξία. Στη χώρα του Μητσοτάκη δέκα μεγάλες εισηγμένες σημειώνουν ρεκόρ κερδών, οι Φραπέδες σκίζουν με Πόρσε, τα Τέμπη είναι ανθρώπινο λάθος, οι υποκλοπές είναι πταίσμα της εξουσίας, το Ταμείο Ανάκαμψης ευκαιρία πλουτισμού. Αρα ο Μητσοτάκης μπορεί να τρώει, να πίνει και λογαριασμό να μη δίνει. Με τους συνδαιτυμόνες του στη χώρα της χαράς τους. Να αναρτά και καμιά ραψωδία της ευτυχίας για να γελούν μαζί μας.

Για την άλλη χώρα, τη δική μας… Βάρναλης: Αϊντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο. Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…

www.efsyn.gr