Ο Πινόκιο του Μαξίμου

Θανάσης Καρτερός

«Οι πολίτες γνωρίζουν ότι από εμένα δεν θα ακούσουν ψέματα» διαβεβαίωσε ο Μητσοτάκης από το Μοσχάτο το περασμένο Σάββατο. Κι έτσι για άλλη μία φορά μάς έβαλε σε προβληματισμό. Αν είναι τόσο παθολογικά ψεύτης, ώστε να πιστεύει ότι όντως δεν είναι ψεύτης. Ή αν απλώς, που είναι και το πιθανότερο, είναι τόσο κυνικός, ώστε να μη διστάζει να επιστρατεύει συνειδητά και αδίσταχτα οποιοδήποτε ψέμα, αρκεί να διασώσει την εικόνα του. Και τη συνακόλουθη προσωπική του εξουσία. Και τις συνακόλουθες πάσης φύσεως προσόδους.

Κατάμαυρο το πολιτικό του μητρώο από την άποψη αυτή. Υπάρχει αλήθεια άνθρωπος, ακόμα και από κείνους που τον χειροκροτούν στη Βουλή σε κάθε ευκαιρία, να πιστεύει ότι δεν ήξερε τίποτε για τις υποκλοπές με κέντρο το Μαξίμου; Δεν είδε δηλαδή και δεν άκουσε τι έκανε ο ανιψιός του στο διπλανό γραφείο; Ή ότι δεν είχε ιδέα για το πλιάτσικο του ΟΠΕΚΕΠΕ; Ή ότι το έγκλημα στα Τέμπη ήταν μια άτυχη στιγμή, ένα ανθρώπινο λάθος; Κι όμως αυτά τα τερατώδη ψέματα και δεκάδες άλλα σημαδεύουν την πολιτική του διαδρομή.

Κι αυτά τα ψέματα δεν είναι δυστυχώς από κείνα που προκαλούν στο καφενείο χαμόγελα: Βρε τον ψεύτη! Γιατί ο δράστης είναι πρωθυπουργός με πρακτικές απολυταρχίας. Και τα ψέματά του επιμολύνουν τα πάντα. Τη Δικαιοσύνη, τη «φιλική» ενημέρωση, το κράτος, τους θεσμούς. Τα συσκευάζουν, τα διακινούν, τους παρέχουν ακόμα και θεσμική διαπίστευση οι ομάδες αλήθειας και τα κέντρα ισχύος, θεσμικά και παραθεσμικά. Για να ξεπλένουν επί των μπάζων τους και με το αζημίωτο την εικόνα του αλάνθαστου και λαοπρόβλητου.

Και εν τέλει επιμολύνουν την κοινωνία. Που αν όχι όλη, αλλά στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της, βλέπει βέβαια τη μύτη του Πινόκιο του Μαξίμου να μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Μαζί της όμως μεγαλώνει και η απαξίωση των θεσμών, της Δικαιοσύνης, της ενημέρωσης, που υποβιβάζονται στη συνείδηση του πολίτη σε υποτακτικούς και συναυτουργούς του. Μια πολιτική διαφθοράς, θεσμικής χειραγώγησης και κοινωνικής αδικίας, που τη συνοδεύει μια όξινη βροχή από ψέματα, διαβρώνει και διαλύει ακόμα και τα πιο στέρεα κοινωνικά αναχώματα.

Το θέμα πια είναι για όσους γυρίζουν απογοητευμένοι την πλάτη, αλλά και για όσους αντιστέκονται στις πρακτικές αυτές, όχι μόνο αν και πότε, με τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Μητσοτάκης αλλά και την παραλυτική αδυναμία της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, θα μπορέσει η χώρα να απαλλαγεί από το καθεστώς του. Αλλά και τι κοινωνικά, πολιτικά και θεσμικά ερείπια θα αφήσει πίσω του. Ουαί τοις επομένοις, και όχι μόνο ουαί τοις ηττημένοις, δηλαδή. Οταν έρθει η ώρα…

www.efsyn.gr