Η συζήτηση χθες για τον προϋπολογισμό περιορίστηκε και πάλι στην κατανομή του σε ποσοστά ανά τομέα και όχι στο γιατί και πώς τα χρήματα που μοιράζονται μετατρέπονται σε αέρα κοπανιστό για τους πολίτες. Μια χώρα που μοιράζει τον πλούτο της σε 10 εταιρείες, δεν θα πετύχει ποτέ κοινωνική ευημερία. Μια χώρα που δεν έχει αμυντική βιομηχανία και 30% του προϋπολογισμού της να διαθέσει για την Άμυνα δεν θα είναι ποτέ ασφαλής. Μια χώρα που χρειάζεται 30 χρόνια και 3 δις για να φτιάξει 9 χιλιόμετρα μετρό δεν θα έχει ποτέ υποδομές.
Δεν έχουν σημασία τα ποσοστά αλλά η αποδοτικότητα του προϋπολογισμού: τι αποτέλεσμα θα έχει στην παραγωγικότητα και τη διασπορά της, τι προοπτική δημιουργεί στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, τι ποσοστό του ΑΕΠ θα δαπανηθεί σε overhead εξαιτίας της (παρα-)κρατικής αρρυθμίας που προκαλεί δυσκολίες υλοποίησης συμβάσεων, υποδομών και κατασκευών, αυξάνει το κόστος των έργων και τον χρόνο παράδοσης και οδηγεί σε προχειρότητες της τελευταίας στιγμής.
Δεν αξιοποιήθηκε λοιπόν χθες στη Βουλή η τεχνογνωσία από το μετρό της Θεσσαλονίκης: Η χώρα μας, με βάση το υφιστάμενο νομικό, γραφειοκρατικό, ελεγκτικό και εργοληπτικό καθεστώς της, θα χρειαζόταν το 56% του ΑΕΠ της και 753 χρόνια για να κατασκευάσει ένα μετρό όπως αυτό του Λονδίνου. Πόσο εντυπωσιακό θα ακουγόταν αν αποφάσιζε χθες η Βουλή να διαθέσει το 56% του ΑΕΠ για υποδομές και τι θα σήμαινε αυτό στην πραγματικότητα!
❝ ετικέτες ❞ #ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
