Στον κυνισμό απαντάμε «μαζί»

Κατερίνα Μπρέγιαννη

Γιατί το μόνο που πραγματικά τους πονάει είναι όταν οι μονάδες του καναπέ και του πληκτρολογίου γίνονται ένα «μαζί» κατακραυγής

Στα «κοράκια» στέλνει ο Μητσοτάκης τους δανειολήπτες να κάνουν συμβιβασμό. «Βρείτε τα» τους λέει. Αντί να θεσμοθετήσει ένα προστατευτικό πλαίσιο απέναντι στην ασυδοσία των τραπεζών και των «αόρατων» funds, πετά την ευθύνη στους πολίτες και τους στέλνει για «ιδιωτικές διευθετήσεις». «Αν δεν σας παίρναμε τα σπίτια, δεν θα πληρώνατε» – δεν έχασαν την ευκαιρία και έδειξαν τα δόντια τους οι servicers.

Σε ανθρώπους που υποφέρουν από την ανεργία, την ακρίβεια, τα χρέη που έχουν συσσωρευτεί από την πανδημία. Σ’ αυτούς που μάτωσαν για να πληρώσουν τα Μνημόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας από τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Στους πολίτες που κάνουν ουρές για να πληρώσουν το γάλα μισό ευρώ φθηνότερα και μετρούν λεπτό προς λεπτό τα χρήματα στο ταμείο.

Το απάνθρωπο πρόσωπο του ακραίου νεοφιλελευθερισμού αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο. Αισχροκέρδεια στα τρόφιμα, στην ενέργεια, στα καύσιμα. Με αυθαίρετα και ανεξέλεγκτα ποσά θα δικαιούνται πλέον να σου παίρνουν το σπίτι νομιμοποιώντας πλήρως ένα αδίστακτο και αδηφάγο χρηματοπιστωτικό καθεστώς.

Και στις οθόνες Πορτοσάλτε και Παπαδημητρίου αγορεύουν για το δίκιο του τραπεζίτη ενοχοποιώντας τους πολίτες. «Αν προστατευθεί η πρώτη κατοικία, εγώ θα σταματήσω να πληρώνω» λέει ο ένας. «Δεν θα ψήφιζα προστατευτικό νόμο» συμπληρώνει ο άλλος. Η λογική τού «πέσε εσύ για να σωθώ εγώ» είναι η απάντηση στα αδιέξοδα του καπιταλισμού;

Και ενοχλούνται από το «Θα σε φάμε» του «Μέρμηγκα» που τραγούδησε η Τσανακλίδου; Όταν τρώνε το μεδούλι των λαϊκών και μεσοαστικών στρωμάτων καθημερινά, πώς να μην τρομοκρατούνται με τις διαμαρτυρίες για τα αυτονόητα;

Γιατί το μόνο που πραγματικά τους πονάει είναι όταν οι μονάδες του καναπέ και του πληκτρολογίου γίνονται ένα «μαζί» κατακραυγής. Εκείνο το «μαζί» που σώζει όσους δεν έχουν ελπίδα. Έτσι έγινε με την Ιωάννα Κολοβού. Έτσι θα γίνει και για κάθε οικογένεια που θα ξεσπιτώνεται από τα υπεράνω κάθε ελέγχου funds.

Γιατί το «μαζί» ξεμύτισε… και πάλι. Το έβαλαν στις φωνές και στα πλακάτ τους οι καλλιτέχνες, οι εκπαιδευτικοί, οι υγειονομικοί. Γιατί τα πράγματα αγριεύουν. Γιατί οι ενέσεις με επιδόματα-αντίδωρο δεν είναι ζωή. Δεν είναι ούτε επιβίωση. Είναι αργός θάνατος. Φτωχοποίηση και περιθώριο.