Ο Κουκουρέγια τώρα πρέπει να τηρήσει την υπόσχεση του και να βάψει τα μαλλιά του κόκκινα. Η αγαπημένη μου «σφουγγαρίστρα», έχει να ταΐσει τρία παιδιά! Υπήρξαν κάποιοι που μου έλεγαν ότι οι Ισπανοί παίζουν ξενέρωτο ποδόσφαιρο. Ότι να’ναι! Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω ότι στα συλλογικά αθλήματα οι Ισπανοί δεν παίζονται!
Βέβαια η Ισπανία κερδίζει το Euro την ίδια μέρα που ο Καρλίτος ο Αλκαράθ στέλνει σπίτι τον ζόρικο Τζόκοβιτς στο τένις. Πάλι καλά που ο Σέρβος δεν έσπασε τη ρακέτα στο κεφάλι του μόλις 21 ετών Κάρλος. Αυτό το παιδί αναδεικνύεται ξεκάθαρα ως ο διάδοχος του Ράφα Ναδάλ.
Τι μέρα κι αυτή η χθεσινή! Για μια άσχετη με το ποδόσφαιρο το να βλέπεις την Ισπανία να κερδίζει την Ιταλία ,την Γερμανία , την Γαλλία και στο τέλος την Αγγλία ε, δεν μπορεί να μην κατακτήσει στο τέλος και το κύπελλο! Δικαιωματικά!
Αυτά τα παιδιά όλα πιτσιρικάδες συναντήθηκαν από ετερόκλητες- διεθνείς και μη-ομάδες και έστησαν έναν μαγικό αόρατο ιστό που τους κρατούσε ενωμένους σαν χορευτές. Έβγαιναν σε κάθε παιχνίδι για να διασκεδάσουν να απολαύσουν τη μπάλα , όπως έλεγαν συνέχεια. Έπαιζαν με την ψυχή τους λες και ήταν παιδιά. Κανένας τους δεν ήταν πιο φίρμα από τον άλλο , όπως γίνεται με τους αστέρες π.χ. της Ρέαλ Μαδρίτης.
Η πιο ωραία φωτογραφία μετά τον αγώνα ήταν η αγκαλιά του Καρβαχάλ από το Λεγκανές μια εργατική γειτονιά της Μαδρίτης με τον Μπελιγκαν της Αγγλίας. Ο νικητής παρηγορούσε τον ηττημένο. Και οι δύο παίζουν μαζί στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Ο καπετάνιος της ομάδας ο Μοράτα ( με τέσσερα παιδιά κι αυτός να θρέψει) παίζει στην Ατλέτικο της Μαδρίτης. Όμως παλιά έπαιζε κι αυτός στη Ρεάλ. Κι αυτό θεωρείται έγκλημα για τους φανατικούς οπαδούς των δύο ομάδων-εχθρών: το τι βρισίδι τρώει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δεν λέγεται! Θέλει να πάρει μεταγραφή οπουδήποτε εκτός χώρας! Χθες βράδυ έκλαιγε με μαύρο δάκρυ από συγκίνηση.
Ο Ουνάι από την βόρεια Αραγόν( ο τερματοφύλακας- γουαρδαμέτα) απέδωσε τη νίκη στο γεγονός ότι χθες βράδυ ήταν η πρώτη φορά που η μάνα του πήγε να τον δει να παίζει! Και του έφερε τύχη. Της χάρισε το μετάλλιο.
Και τι να πω για τον Νίκο που έβαλε το πρώτο γκολ; Το παιδί καλέ με τις ράστας! Οι γονείς του ήρθαν από τη Γκάνα ως παράνομοι – παράτυποι ( πως τους λέτε τέλος πάντων!) με βάρκα! Ο Νίκο γεννήθηκε στην Ισπανία παίζει στην Ατλέτικ του Μπιλμπάο και όταν χορεύει στα αποδυτήρια είναι ένας μικρός μαύρος αιλουροειδής θεός που έχει στο αίμα του τον ρυθμό.
Του πέρασε τη μπάλα ο Λαμίν, που το Σάββατο έκλεισε μόλις τα 17 του χρόνια. Ο μπαμπάς του ο Μαροκινός πανηγύριζε ξέφρενος στο στάδιο, η μαμά του η Αφρικανή δεν εμφανίζεται πολύ. Μεγάλωσε σε φτωχογειτονιά της Καταλονίας και παίζει στη Μπάρτσα. Διασώθηκε από τα ναρκωτικά και την εγκληματικότητα της γειτονιάς του γιατί τον ανακάλυψαν νωρίς οι ανιχνευτές ταλέντων.
Πολλές οι μικρές ιστορίες των μεγάλων ταλέντων που χθες βράδυ μας έκαναν να πάρουμε διπλό χαπάκι για την πίεση.
Για μία άσχετη ( στην κυριολεξία) που ακόμα δεν έχει καταφέρει να μάθει τους ποδοσφαιρικούς όρους στα ισπανικά – το κόρνερ είναι σάκε ντε εσκίνα, ο Σέντερ φορ είναι θεντροκαμπίστα ή το φάουλ είναι φάλτα, φουέρα ντε χουέγο είναι το ελληνικότατο οφσάιντ. Ευτυχώς το γκολ παραμένει γκολ κι έτσι όπως το τραγουδάνε οι Ισπανοί σπήκερ ( απορώ πως δεν παθαίνουν καρδιακά) το καταλαβαίνω μέχρι κι εγώ!
Σήμερα στις 3 το μεσημέρι φθάνουν στη Μαδρίτη. Το απόγευμα θα πάνε στο παλάτι ( στον τελικό στο Βερολίνο ήταν φυσικά και ο βασιλιάς Φελίπε) κατά τις 8.30 θα πάνε στη Μονκλόα που τους περιμένει ο Πέδρο Σάντσεθ και κατά τις δέκα το βράδυ η μεγάλη γιορτή στην Θιβέλες.
Το συντριβάνι της Κυβέλης πάλι θα είναι το σημείο συνάντησης. Μιας ομάδας που κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον των Ισπανών εδώ και σαράντα ημέρες. Και μιας άσχετης που μόλις τελευταία έμαθε ότι οι παίκτες είναι 11 και μαζί με άλλους 11 κυνηγούν μια μπάλα. Και αυτό μπορεί τελικά να είναι εξόχως συγκινητικό!
( foto : EPA/HANNIBAL HANSCHKE / Europa Press)
❝ ετικέτες ❞ #ΙΣΠΑΝΙΑ
