Ο τέταρτος ή ο πέμπτος -έχουμε χάσει τον λογαριασμό- αυτοφωράκιας πρωθυπουργός του αιρετού μονάρχη Μακρόν, ο κ. Λεκορνί, φαίνεται ότι προς το παρόν κρατάει τη θέση του. Πόσο καιρό θα μείνει, κανένας δεν ξέρει.
Ο Μακρόν δεν ήθελε βουλευτικές εκλογές γιατί το κόμμα του θα καταποντιζόταν και θα τερμάτιζε πρώτη με διαφορά, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, η Ακρα Δεξιά, ούτε φυσικά πέρασε από το μυαλό του να παραιτηθεί και να πάνε σε προεδρικές εκλογές. Εδωσε το πράσινο φως στον υποτακτικό του να μεταθέσει για αργότερα την αλλαγή του συνταξιοδοτικού που έχει προκαλέσει πολλές εντάσεις στη Γαλλία. Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές σκέφτονται να μην υπερψηφίσουν τις προτάσεις μομφής που έχουν ανακοινώσει ότι θα καταθέσουν το κόμμα της Λεπέν και η Ανυπότακτη Γαλλία. Με ποιο σκεπτικό θα δώσουν χρόνο στον Λεκορνί; Προτάσσουν τη γνωστή θεωρία. Προέχει γι’ αυτούς, που υποδύονται το σοβαρό κόμμα, η πολιτική σταθερότητα. Δηλαδή ό,τι λένε παντού τα συστημικά κόμματα, ό,τι λέει κι εδώ ο επικεφαλής του καθεστώτος Κυριάκος Μητσοτάκης. Με τη διαφορά ότι ο δικός μας υποστηρίζει πως μόνο το κόμμα του εγγυάται την πολιτική σταθερότητα. Οι Σοσιαλιστές στη Γαλλία δεν είναι τόσο μοναχοφαγάδες.
Θυμάστε πόσες προσδοκίες είχε δημιουργήσει στους προοδευτικούς πολίτες παντού στην Ευρώπη το γαλλικό Λαϊκό Μέτωπο; Για παράδειγμα προς αντιγραφή μιλούσαν πολιτικοί και διανοούμενοι. Σοσιαλιστές, ριζοσπάστες της Αριστεράς, κομμουνιστές, οικολόγοι και εξωκοινοβουλευτική Αριστερά κατάφεραν αυτό που φάνταζε απίθανο: να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Αφού το μπορούν εκεί, έλεγαν πολλοί, να το δοκιμάσουμε και εμείς στις χώρες μας. Ο ενθουσιασμός γρήγορα υποχώρησε και έδωσε τη θέση του στην καχυποψία. Ξεκίνησαν οι προστριβές, οι δίκες προθέσεων και οι αντιπαραθέσεις. Γιατί; Είναι στη φύση της Αριστεράς; Είναι δυστυχώς, αλλά εκεί στη Γαλλία όλα έγιναν στο άρπα-κόλλα, στα γρήγορα, στα βιαστικά. Ενώθηκαν στο παρά πέντε για να αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος της Ακρας Δεξιάς χωρίς να έχει προηγηθεί σοβαρός, συστηματικός και σε βάθος διάλογος. Οι σχέσεις μεταξύ των κομμάτων που έφτιαξαν το Λαϊκό Μέτωπο δεν ήταν ειδυλλιακές πριν από το εγχείρημα. Οι αντιθέσεις δεν θα μπορούσαν να εξαφανιστούν από τη μια μέρα στην άλλη γιατί υπάρχουν διαφορές κυρίως μεταξύ Σοσιαλιστών και Ανυπότακτης Γαλλίας. Δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν αρμονικά και για μεγάλο διάστημα ο δομικός οπορτουνισμός του Σοσιαλιστικού Κόμματος με τον ριζοσπαστισμό και τον ναρκισσισμό του Μελανσόν. Ηταν λοιπόν αναμενόμενο το σχήμα να μην προχωρήσει.
Στην Ελλάδα έγινε προσπάθεια (και συνεχίζεται) για να δημιουργηθεί κάτι ανάλογο χωρίς όμως τα βαρίδια που υπάρχουν στη Γαλλία. Το θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, το θέλουν στη Νέα Αριστερά (όχι όλοι), το επιθυμούν ανέστιες προσωπικότητες του χώρου, ωστόσο το θέμα σκοντάφτει γιατί αντιστέκεται σθεναρά η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει βάλει στόχο την πρώτη θέση στις εκλογές και πιστεύει ότι μπορεί να τον πιάσει. Τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων δεν δικαιολογούν την αισιοδοξία του, αλλά αυτός επιμένει στη γραμμή του. Χωρίς το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει Λαϊκό Μέτωπο. Μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και κάποιες μικρού βεληνεκούς οργανώσεις δεν έχουμε Λαϊκό Μέτωπο, πρόκειται για εκδοχή του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει περίπτωση ν’ αλλάξει κάτι με την πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα, όποια μορφή κι αν έχει αυτή; Η άποψή του ότι η δημοκρατική παράταξη είναι κατακερματισμένη και στο εσωτερικό της λειτουργούν περίκλειστα και αναξιόπιστα κόμματα και ότι χρειάζεται νέο ύφος, νέο ήθος, νέα γλώσσα, νέες πρακτικές και νέα πρόσωπα δεν βρίσκει σύμφωνες τις ηγεσίες των κομμάτων του χώρου γιατί καταλαβαίνουν ότι τις βγάζει από τη μέση. Οπότε;
Ανάγωγα
Στα νοσοκομεία τούς αποδοκιμάζουν, στις αγροτικές περιοχές δεν τολμούν να πάνε. Αυτό θα γίνεται από δω και πέρα; Απαράδεκτο. Η δημοκρατία απειλείται από τους μίζερους της Αριστεράς που δουλειά δεν έχουν και κατεβαίνουν συνεχώς στους δρόμους και τις πλατείες. Μήπως η λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας να αναθέσει στον στρατό την προστασία των μελών της, όπως θέλει να κάνει με την πλατεία Συντάγματος; Μια ιδέα ρίχνω.
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΓΑΛΛΙΑ
