Οταν στις εκλογές του 2015 το ΠΑΣΟΚ μπήκε με το ζόρι στη Βουλή, οι περισσότεροι αναλυτές οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι το ΠΑΣΟΚ τελείωσε. Τότε φαινόταν ρεαλιστική η πρόβλεψη. Το κόμμα που κυριάρχησε την περίοδο της μεταπολίτευσης, το κόμμα που άγγιξε ποσοστά κοντά στο 50% του εκλογικού σώματος, το κόμμα που κυβέρνησε με τρεις αρχηγούς, το κόμμα που είχε βαθιές ρίζες στην κοινωνία και ήλεγχε δήμους, περιφέρειες, συνδικάτα, το κόμμα που είχε αποκτήσει ισχυρές προσβάσεις στον κρατικό μηχανισμό, τόσες ώστε να μιλάμε για καθεστώς, έδειχνε ότι είχε φτάσει λίγο πριν από την εξαφάνιση.
Η πορεία του από τον θρίαμβο στην πανωλεθρία απασχόλησε και διεθνή μέσα ενημέρωσης και στοχαστές που κινούνταν στην περιοχή της σοσιαλδημοκρατίας. Κάποιοι αναζήτησαν την αρχή του δράματος την περίοδο που το κόμμα πέρασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Κώστα Σημίτη, υποστηρίζοντας ότι οι κυβερνήσεις του έθεσαν τις βάσεις για τη μετατροπή του ΠΑΣΟΚ σ’ ένα συμβιβασμένο σοσιαλδημοκρατικό σχήμα με κλίση προς την αντίπαλη ιδεολογία στο πεδίο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Ελεγαν ότι και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ηττηθεί από τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά δεν είχε παραδοθεί. Κρατούσε κάποιες άμυνες. Δεν συμφωνούν όλοι με αυτήν την ανάγνωση της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, που είναι επιεικής για τον ιδρυτή και πολύ αυστηρή για τον διάδοχό του.
Οι πάντες όμως παραδέχονται ότι το μοιραίο λάθος του, αυτό που του στοίχισε πανάκριβα, ήταν η υπογραφή του πρώτου Μνημονίου. Ηταν το κόμμα που με τη δική του υπογραφή έφερε την αιχμαλωσία της χώρας, ασχέτως αν τα περισσότερα προβλήματα είχαν δημιουργηθεί από τη Δεξιά. Αυτή κληροδότησε στην κυβέρνηση Παπανδρέου το τεράστιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, τα θηριώδη ελλείμματα, τις κακοδαιμονίες. Και όπως έκανε στο παρελθόν, το έκανε και τότε, έριξε την ευθύνη σε άλλους και αρνήθηκε να ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο, όχι γιατί διαφωνούσε με τη φιλοσοφία του, αλλά με το μείγμα των μέτρων. Κλασική περίπτωση δημαγωγικής στάσης. Από κει και μετά άρχισε η αντίστροφή μέτρηση για το ΠΑΣΟΚ. Θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο η κυβέρνηση Παπανδρέου; Εκλογές αμέσως ή δημοψήφισμα είπαν (εκ των υστέρων) διάφοροι, ανάμεσά τους και κορυφαία στελέχη του κινήματος που αργότερα εγκατάλειψαν το κόμμα και μετακινήθηκαν σε γειτονικούς χώρους. Τα περισσότερα στον φιλόξενο ΣΥΡΙΖΑ. Μερικά αλλαξοπίστησαν και προσχώρησαν στη Δεξιά, με το σκεπτικό ότι υπό τον Μητσοτάκη εκφράζει το Κέντρο.
Ακολούθησε κι άλλο λάθος. Η συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Τη συμπόρευση με τον προαιώνιο αντίπαλο δεν την άντεξε η βάση του κόμματος και οι παραδοσιακοί ψηφοφόροι του. Θυμωμένοι έφυγαν τρέχοντας με κατεύθυνση προς το νέο, ατίθασο, ριζοσπαστικό, ανυπάκουο και ελπιδοφόρο κόμμα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Στους παλιούς ίσως να θύμιζε το ανάγωγο ΠΑΣΟΚ της πρώτης φάσης, της ηρωικής περιόδου, με τα μεγάλα λόγια, τις παχυλές υποσχέσεις και τις βαρύγδουπες δεσμεύσεις για ανειρήνευτη πάλη απέναντι στους ξένους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους υποστηρικτές τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ είπε κι αυτός πολλά, ωραία και ελκυστικά, δελέασε κόσμο και κοσμάκη, γελοιοποίησε τις κρίσεις αυτολύπησης των αστικών κομμάτων και έγινε μέσα σε λίγα χρόνια ΠΑΣΟΚ ως προς το εκλογικό μέγεθος. Οι βιαστικοί έφτασαν στο συμπέρασμα ότι ο συναινετικός δικομματισμός Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ δίνει τη θέση του στον συγκρουσιακό δικομματισμό Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ, με το ΠΑΣΟΚ να περιορίζεται στον ρόλο του κομπάρσου. Δεκανίκι πότε του ενός και πότε του άλλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε κι αυτός Μνημόνιο, δεν έχασε αμέσως την επιρροή του στο προοδευτικό ακροατήριο, αλλά σήμερα είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Το ΠΑΣΟΚ άντεξε και τώρα, με τον ΣΥΡΙΖΑ σε βαθιά κρίση, φλερτάρει με τη δεύτερη θέση. Οχι σε ποσοστά που θα του επιτρέψουν να γίνει κόμμα εξουσίας και εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, ωστόσο δικαιούται να ελπίζει ότι θα γίνει ο δεσπόζων πόλος της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης. Ξεκινώντας από τα χαμηλά και ανεβαίνοντας σιγά σιγά μέχρι να καταφέρει να πλασαριστεί ως το αντίπαλο δέος του συστήματος Μητσοτάκη και των παρακρατικών παραφυάδων του. Είναι πρόωρη κι αυτή η εκτίμηση; Οι περισσότεροι(ες) υποψήφιοι(ες) για την αρχηγία πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει ξανά ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας που δεν θα χρειάζεται συνεταίρους. Αυτοχειροτονήθηκαν πατριάρχες της δημοκρατικής παράταξης. Αντιμετωπίζουν τον σπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ και τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις, όπως αντιμετώπιζε το ΠΑΣΟΚ τα κόμματα της Αριστεράς την εποχή της παντοδυναμίας του. Ως φτωχούς συγγενείς και «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις». Κρίση μεγαλείου; Οι μεγαλοστομίες τονώνουν το ηθικό, ωστόσο καραδοκεί ο κίνδυνος της διάψευσης από τη δύστροπη πραγματικότητα.
Ανάγωγα
Τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Εντμούντο Γκονσάλες Ουρούτια αναγνώρισε ως «νόμιμο, εκλεγμένο δημοκρατικά, πρόεδρο» της Βενεζουέλας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η Δεξιά και η Ακρα Δεξιά ένωσαν τις δυνάμεις τους. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, πολλές δυτικές κυβερνήσεις, ανάμεσά τους και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, είχαν αναγνωρίσει ως νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας έναν τύπο που λέγεται Γκουαϊδό. Πού βρίσκεται σήμερα; Οι δικοί του τον έχουν καθαιρέσει, γιατί είχε αδυναμία στο χρήμα. Αναζητείται. Για την ακρίβεια, καταζητείται
www.efsyn.gr
❝ ετικέτες ❞ #ΠΑΣΟΚ
