Ερασιτέχνες

Τάσος Παππάς

Αν είσαι ηγέτης μιας χώρας ή αρχηγός κόμματος, οφείλεις να προσέχεις πολύ τις κινήσεις σου και να παίρνεις μέτρα προστασίας ώστε να αποκρούσεις τις επιθέσεις των εξωτερικών εχθρών σου που καραδοκούν για να σε πλήξουν και τις πλαγιοκοπήσεις συντρόφων σου που έχουν ηγετικές φιλοδοξίες και σου σκάβουν τον λάκκο, άλλοι διακριτικά, άλλοι δημοσίως. Επειδή όμως δεν γίνεται να είσαι παντού και να ρυθμίζεις τις διαδικασίες, να παρακολουθείς τα πάντα, επειδή δεν μπορείς να λειτουργείς σαν να είσαι Θεός (ασχέτως αν πολλοί πολιτικοί ηγέτες γουστάρουν να υποδύονται τους παντοκράτορες και να πιστεύουν ότι μετά απ’ αυτούς το χάος), πρέπει να επιλέγεις τους σωστούς ανθρώπους για να σε πλαισιώσουν.

Πρέπει να τοποθετείς σε καίρια πόστα και τους/τις ικανότερους(ες) για να σβήνουν φωτιές και να πείθουν τους από κάτω ατίθασους και τους πιο πιστούς σε σένα διαχρονικά και τους πιο δοκιμασμένους στην πράξη σε δυσκολίες και κυρίως τους πιο πρόθυμους να κάνουν για λογαριασμό σου τη βρόμικη δουλειά που εσύ, λόγω θέσης, δεν μπορείς να κάνεις (άλλοτε σαν λαγοί, άλλοτε σαν πραιτοριανοί) κι αν χρειαστεί, αν παραστεί ανάγκη δηλαδή, να θυσιαστούν για να αποφύγεις τις συνέπειες από ένα πολιτικό λάθος σου, μια παράλειψή σου, ένα σκάνδαλο στο οποίο έχεις εμπλακεί και απειλεί το καθεστώς που έχεις στήσει. Εχεις ανάγκη από εξιλαστήρια θύματα. Επίσης, δεν πρέπει να κολακεύεσαι από τα γλειψίματα των γύρω σου, γιατί κατά κανόνα οι κόλακες είναι μέτριοι. Γι’ αυτό απαιτείται, πριν από κάθε ανακοίνωσή σου σχετικά με τον διορισμό ανθρώπων σου σε κομβικά πόστα, μια στοιχειώδης έρευνα.

Στο παρελθόν και εδώ και σε άλλες χώρες, δεν ήταν πολύ δύσκολη αυτή η δουλειά. Οι υποψήφιοι κατέθεταν το βιογραφικό τους κρύβοντας στοιχεία από την πορεία τους που δεν ήταν εύκολο να εντοπιστούν. Τα καφενεία της επικράτειας και οι οικογενειακές συνάξεις, όπου έλεγες κάτι παραπάνω χωρίς δυσμενή επακόλουθα, είχαν έναν περιορισμένο κύκλο επιρροής. Σήμερά όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Υπάρχει το διαδίκτυο, οι πολιτικοί φλυαρούν ασυστόλως, ανεβάζουν σχόλια επί παντός του επιστητού, πολλές φορές εν θερμώ, στη συνέχεια μετανιώνουν και τα αποσύρουν, γιατί νιώθουν ότι τους εκθέτουν, όμως υπάρχουν και οι κυνηγοί τέτοιων πιπεράτων ή σοβαρών περιστατικών, τα καταγράφουν, τα φυλάνε και τα βγάζουν στη φόρα όποτε κρίνουν ότι θα βλάψουν και αυτούς που τα δημιούργησαν και εκείνους που τους προώθησαν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις μια συγγνώμη δεν φτάνει, ούτε η αυτοκριτική του τύπου «τότε πίστευα αυτά, σήμερα έχω αλλάξει». Είτε σε καρατομεί αυτός που σε διόρισε είτε τον προλαβαίνεις και παραιτείσαι για να σώσεις την αξιοπρέπειά σου. Ενδιάμεση λύση δεν υπάρχει. Ούτε ο ηγέτης μπορεί να κάνει τον ανήξερο (πάγια τακτική του σημερινού πρωθυπουργού) ούτε ο δράστης μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα και να συνεχίσει σαν να μην τρέχει τίποτα. Αυτή είναι η περίπτωση του κ. Παπαβασιλείου του ΠΑΣΟΚ. Τον επέλεξε για διευθυντή του γραφείου του ο Νίκος Ανδρουλάκης, δηλαδή του ανέθεσε πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά το συγκεκριμένο στέλεχος είχε εκφραστεί με κολακευτικά λόγια για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Νίκο Δένδια, τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Σίγουρα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε. Οι συνεργάτες του και οι σύμβουλοί του γιατί δεν έψαξαν; Ηταν υποχρέωσή τους. Δεν το έκαναν. Κανονικά όσοι(ες) είχαν την ευθύνη και δεν υπηρέτησαν την αποστολή που τους είχε ανατεθεί πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Η αβελτηρία τους έβλαψε τον αρχηγό τους και ευνόησε τους εσωκομματικούς αντιπάλους του.