Αμηχανία και καλή καρδιά από την ηγεσία της ΕΕ αλλά και αρχηγούς κυβερνήσεων μετά το σόου Τραμπ, που έδειξε ουσιαστικά να αδιαφορεί πλήρως για τη Γηραιά Ήπειρο

Ανταπόκριση από Βόννη

Μόνο λίγες ώρες ακόμη και ο ήλιος θα λάμπει διαφορετικά στις Βρυξέλλες. Ένας νέος Πρόεδρος στις ΗΠΑ, μια μεγάλη παράταξη πατριωτών στις Βρυξέλλες, είναι μεγάλος ο ενθουσιασμός. Έτσι η μεγάλη επίθεση μπορεί να αρχίσει. Ξεκινώ τη δεύτερη φάση της επίθεσης που έχει στόχο την κατάληψη των Βρυξελλών». Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του σε εκδήλωση που διοργάνωσε στη Βουδαπέστη για να κάνει απολογισμό της πρόσφατα ολοκληρωθείσας προεδρίας της χώρας του στην Ε.Ε. Ο Βίκτορ Όρμπαν και η Τζόρτζια Μελόνι ήταν οι μόνοι πρωθυπουργοί από την Ευρώπη που έλαβαν πρόσκληση για την τελετή ορκωμοσίας του Ντόναλντ Τραμπ την περασμένη Δευτέρα στο Καπιτώλιο. Αλλά προτίμησε να παραχωρήσει στην Ιταλίδα φίλη του το προνόμιο να «εκπροσωπήσει» ατύπως την Ε.Ε. σε αυτή τη μεγάλη φιέστα του αμερικανικού εθνολαϊκισμού.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, όπως και ο Αντόνιο Κόστα δεν ήταν προσκεκλημένοι στη γιορτή, όπως δεν ήταν και κανένας αρχηγός κυβέρνησης από τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης, τη Γερμανία και Γαλλία, αλλά ούτε και από τη Βρετανία, που με τον Κιρ Στάρμερ διαθέτει τώρα μια κυβέρνηση η οποία δεν είναι καθόλου του γούστου του Προέδρου. Όλα αυτά, βεβαίως, είναι ενδεικτικά του πώς βλέπει την Ευρώπη ο μεγιστάνας του real estate και νέος «πλανητάρχης». Άλλωστε ο φίλος και συνεργάτης του Ίλον Μασκ έχει δηλώσει δημόσια ποιους Ευρωπαίους συμπαθεί και ποιους όχι. Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι γνωστοί ακροδεξιοί της Ευρώπης έλαβαν προσκλήσεις μιλάει από μόνο του: η Εναλλακτική για τη Γερμανία, ο θεωρητικός της Ακροδεξιάς στη Γαλλία Ερίκ Ζεμούρ, οι αρχηγοί του ισπανικού VOX και του πορτογαλικού Chega. Και όλα αυτά ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενα. Ο Τραμπ έχει καταργήσει προ πολλού τις διπλωματικές τυπικότητες και τα πρωτόκολλα και λειτουργεί με βάση τις ορμές του και την ισχύ που εκτιμά πως του δίνει η αποδοχή του στην αμερικανική κοινωνία, όπως αποτυπώθηκε στη σαρωτική του νίκη στις εκλογές.

 Η Ευρώπη σε ρόλο… κακομοίρας

Αυτό που πρέπει, ωστόσο, να προβληματίσει είναι η αντίδραση της ίδιας της Ευρώπης, που μπορεί να εκτιμηθεί από αμήχανη έως και πανικόβλητη. Δεν είναι μόνο τα όνειρα του Όρμπαν που χαρακτηρίζει την Ε.Ε. «μεγάλο ασθενή» και αυτό το θεωρεί ως τη μεγάλη του ευκαιρία. Είναι και ο σχεδόν δουλικός τρόπος με τον οποίο απάντησαν στην προκλητική απαξίωση του Τραμπ. Ευχές και καλοπιάσματα για στενή συνεργασία από τους προέδρους της Κομισιόν και του Συμβουλίου ήταν η αντίδραση απέναντι στην απαξιωτική αγνόησή τους από την άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Πολλοί έβγαλαν το συμπέρασμα ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος επιδιώκει με τη στάση του να διασπάσει την Ευρώπη. Αυτό θα είχε μια βάση αν η Ε.Ε. δεν θύμιζε ήδη σκορποχώρι, με μια σειρά ηγέτες να δείχνουν πως ελπίζουν και αγωνιούν για μια ειδική σχέση με τη νέα αμερικανική Διοίκηση. Και δεν εννοούνται με αυτό μόνο η Μελόνι και ο Τραμπ. Αφελείς ως επικίνδυνα παιδαριώδεις ήταν, για παράδειγμα, οι πρώτες δηλώσεις των υποψηφίων των δύο μεγάλων γερμανικών κομμάτων. Ο Όλαφ Σολτς από τους Σοσιαλδημοκράτες με το γνωστό άχρωμο ύφος του, που ταιριάζει σε όλες τις περιστάσεις, απλώς υπενθύμισε το ιστορικό… βάθος των σχέσεων των δύο χωρών και συνεχάρη και αυτός τον Τραμπ, λες και έμαθε χθες το αποτέλεσμα των εκλογών. Ο Χριστιανοδημοκράτης Φρίντριχ Μερτς επανέλαβε στο γνωστό στιλ του… θείου που κάθεται στο κυριακάτικο τραπέζι και αρχίζει να αραδιάζει ιστορίες για να αποδείξει τη σοφία του ότι ο Τραμπ τα βλέπει όλα ως deal, άρα και η Ευρώπη πρέπει να… ντιλάρει μαζί του. Τι εννοεί με αυτό παραμένει πάντα στη σφαίρα του αορίστου. Στην ουσία αυτή είναι η συνταγή υπεκφυγής που έχει υιοθετήσει εδώ και εβδομάδες, χωρίς να μπορεί να προσθέσει κάτι συγκεκριμένο. Όσο για την υπουργό Εξωτερικών Αναλένα Μπέρμποκ, που έχει προκαλέσει συχνά την οργή ομολόγων της με τις μονομερείς πρωτοβουλίες της -κυρίως στο ουκρανικό-, κατέφυγε και αυτή σε μια παλιά ρητορική φούσκα: «Europe United» ως απάντηση στο «America First». Και όποιος κατάλαβε κατάλαβε.

Απέναντι στον οδοστρωτήρα Τραμπ, που είναι αποφασισμένος να σαρώσει πολλά από τα δεδομένα του προκατόχου του εσωπολιτικά και να αναχαράξει ακόμα και διεθνή σύνορα αν το θεωρήσει απαραίτητο, η γερμανική πολιτική ηγεσία, αντιπροσωπευτική για την πλειοψηφία της Ε.Ε., μοιάζει αξιοθρήνητη. Ο φτωχός, κακόμοιρος συγγενής που έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στο έλεος του ισχυρού και ελπίζει να τον… τουμπάρει με καλοπιάσματα. Η Ευρώπη, που υποτίθεται ότι εδώ και καιρό συζητούσε για το πώς θα πρέπει να προετοιμαστεί σε μια ενδεχόμενη προεδρία Τραμπ, τελικά το μόνο που κατάφερε ήταν να αποδείξει ότι πιάστηκε στον ύπνο. Ή ακριβέστερα σε κώμα, από το οποίο αδυνατεί να ξυπνήσει.

❝ ετικέτες ❞ #ΕΕ