Μεσίστιο μέλλον

Τάσος Παππάς

Ο Τραμπ δίνει περιθώριο 50 ημερών στον Πούτιν να συμφωνήσει για εκεχειρία, αλλιώς θα πάρει μέτρα εναντίον της Ρωσίας και οικονομικά (νέες κυρώσεις) και στρατιωτικά (όπλα στην Ουκρανία ικανά να πλήξουν τη Μόσχα). Ο Ζελένσκι ζητάει επαφή με τον Πούτιν. Ο Ρώσος πρόεδρος δηλώνει ότι απορρίπτει τα τελεσίγραφα του Αμερικανού προέδρου και των δυτικών κυβερνήσεων, ότι θέλει την ειρήνη αλλά δεν πρόκειται να παραιτηθεί από την προσπάθεια να πετύχει τους στόχους του. Αδιέξοδο.

Το ουκρανικό ζήτημα δεν λύθηκε εντός 24 ωρών όπως είχε υποσχεθεί ο Τραμπ και όπως όλα δείχνουν δεν πρόκειται να λυθεί σύντομα, αφού όλες οι πλευρές παραμένουν αμετακίνητες στις θέσεις τους. Πεδίο συνεννόησης δεν υπάρχει. Και δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αν δεν έχουμε υποχωρήσεις από τις κόκκινες γραμμές που τα αντιμαχόμενα μέρη έχουν βάλει.

Ο Πούτιν απαιτεί να μην ενταχθεί η Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, να αναγνωρίσουν οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ενωση την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Κριμαία (προσάρτηση) και στο περίπου 20% των εδαφών της Ουκρανίας που έχει καταλάβει ο ρωσικός στρατός και να καταργηθούν οι κυρώσεις των δυτικών. Ο Ζελένσκι ζητάει να μπει η χώρα του στο ΝΑΤΟ, να φύγουν οι Ρώσοι από την Κριμαία και από τα εδάφη που κατέχουν.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι Ευρωπαίοι και σχετικά με τον Τραμπ, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος (ούτε καν οι πιο στενοί συνεργάτες του) για το τι ακριβώς θέλει αφού αλλάζει γραμμή τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, προκαλώντας σύγχυση σε αντιπάλους και συμμάχους. Μπορεί ο Πούτιν να δεχθεί τις προτάσεις του Ζελένσκι και των δυτικών;

Σε καμία περίπτωση. Πιστεύει ότι είναι ο νικητής σ’ αυτή τη σύρραξη και κάθε υποχώρησή του στο ένα ή στο άλλο ζήτημα θα εισπραχθεί από τους Ρώσους πολίτες ως ήττα και δεν θα είναι εύκολο να τη διαχειριστεί. Θα του πουν, και με το δίκιο τους, οι επικριτές του ότι μπήκε σε μια περιπέτεια χωρίς σχέδιο και υποκύπτει στους εκβιασμούς και στις απειλές των εχθρών του. Συνεπώς, και τυχοδιώκτης και ανίκανος.

Μπορεί ο Ζελένσκι να δεχθεί τους όρους του Πούτιν; Θα πρέπει να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι είναι ο μεγάλος χαμένος και οφείλει να υπογράψει μια ειρηνευτική συμφωνία που θα αποκλείει την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ -κεντρικός στόχος του- και το κυριότερο θα ακρωτηριάζει τη χώρα του. Συνεπώς, και ηττημένος και προδότης.

Μπορούν οι Ευρωπαίοι, κυρίως οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας και της Αγγλίας, που είναι οι πιο αδιάλλακτες, να πάρουν πίσω όλα όσα έχουν πει για τον δικτάτορα Πούτιν, να κάνουν αυτοκριτική για όλα όσα έχουν κάνει για να βοηθήσουν οικονομικά και στρατιωτικά τον Ζελένσκι, να αποσύρουν τις κυρώσεις που έχουν επιβάλει στη Ρωσία, να «ελευθερώσουν» τα ρωσικά κεφάλαια που έχουν δεσμεύσει και να νομιμοποιήσουν με την υπογραφή τους την αναθεωρητική πολιτική του Πούτιν που, όπως έχουν πει, συνιστά βροντώδη παραβίαση του διεθνούς δικαίου και αν δεν αποκρουστεί, θα δημιουργηθεί προηγούμενο και θα ανοίξει την όρεξη και σε άλλες δυνάμεις ώστε να προχωρήσουν στη διευθέτηση εδαφικών διαφορών με την γκιλοτίνα;

Θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους ψηφοφόρους τους που τους έχουν φλομώσει με τις θεωρίες περί ρωσικού κινδύνου και βεβαίως δεν θα καταφέρουν να δικαιολογήσουν τις τελευταίες αποφάσεις τους για τη θηριώδη αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών προκειμένου να αντιμετωπίσει η Ευρώπη τη ρωσική αρκούδα. Συνεπώς με τα σημερινά δεδομένα κι αν δεν αλλάξει κάτι, το μέλλον θα είναι μεσίστιο.