«Η ανθρωπιστική τραγωδία πρέπει να σταματήσει τώρα. Οι προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας θα πρέπει να επικεντρωθούν στην προοπτική μιας διαρκούς ειρήνης». Πρόκειται για επίσημη ανακοίνωση δυτικής κυβέρνησης. Ποια μπορεί να είναι αυτή; Της Ισπανίας, που αναγνώρισε παλαιστινιακό κράτος; Οχι. Της Ιρλανδίας, που κι αυτή αναγνώρισε παλαιστινιακό κράτος; Ούτε. Και των δύο χωρών οι κυβερνήσεις δέχτηκαν σκληρές επιθέσεις από την ακροδεξιά ομάδα που κυβερνά το Ισραήλ. Μήπως έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση κάποιας χώρας της Λατινικής Αμερικής; Λάθος πάλι. Τότε ποιας χώρας η κυβέρνηση εξέδωσε την παραπάνω ανακοίνωση; Πρόκειται για την κυβέρνηση της Ελλάδας, την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν είναι δυνατόν, σκέφτεστε. Κι όμως είναι. Μα, τι έγινε ξαφνικά και μια κυβέρνηση που δεν είχε τολμήσει να πει κάτι επικριτικό για τις δολοφονικές πρακτικές του στρατού του Ισραήλ, που στήριζε χωρίς επιφυλάξεις το καθεστώς Νετανιάχου, που απλώς έλεγε μερικές γενικότητες για την προστασία των αμάχων, που αρνιόταν να μιλήσει για γενοκτονία, που δεν άκουγε τις καταγγελίες του ΟΗΕ, των ξένων μέσων ενημέρωσης, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, που έκλεινε τα μάτια στην ισοπέδωση ολόκληρων περιοχών, στον βομβαρδισμό νοσοκομείων, στον μαζικό εκτοπισμό γυναικών και παιδιών, τώρα ζητάει όσα δεν είχε ζητήσει τόσο καιρό; Μεσολάβησε κάτι;
Είναι απλό. Κατέθεσε πρόταση ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν. Η δική μας κυβέρνηση ως προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος έσπευσε να συνταχθεί. Στην ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών επισημαίνεται ακόμη ότι «η Ελλάδα στηρίζει πλήρως το σχέδιο του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν για κατάπαυση του πυρός, απελευθέρωση όλων των ομήρων, απρόσκοπτη ανθρωπιστική πρόσβαση, αποχώρηση των Ισραηλινών στρατιωτών και ανοικοδόμηση της Γάζας».
Μάλιστα. Επρεπε να σκοτωθούν χιλιάδες Παλαιστίνιοι, να καταστραφεί μια ολόκληρη περιοχή, να έχουμε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, να παρέμβει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, να ξεφτιλίσει ο Νετανιάχου κάθε έννοια του διεθνούς δικαίου, για να πράξει η ελληνική κυβέρνηση το αυτονόητο. Με τη συμπεριφορά της θυμίζει κυβέρνηση προτεκτοράτου. Αντέδρασε όταν αντέδρασε το μεγάλο αφεντικό. Θορυβήθηκε όταν θορυβήθηκε η ηγετική δύναμη της Δύσης.
Για τη σημερινή κυβέρνηση η σωστή στάση απέναντι στα διεθνή προβλήματα είναι η συμφωνία με τις επιλογές των ΗΠΑ. Δεν υπηρετεί την αλήθεια, αλλά το παραμορφωμένο είδωλό της. Τα γεγονότα έχουν σχετική αξία. Αυτό που μετράει είναι η γνώμη των Αμερικανών για τα γεγονότα. Ούτε που περνάει από το μυαλό των αξιωματούχων της Ελλάδας να δηλώσουν κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που θέλει η διοίκηση των ΗΠΑ. Αν κλιμακώσει ο Μπάιντεν θα ακολουθήσουμε. Αν υπαναχωρήσει θα αλλάξουμε και εμείς ρητορική. Την ίδια τακτική και στο Ουκρανικό. Φανερές και κρυφές συμφωνίες με τον Ζελένσκι για μεταφορά όπλων μέσω τρίτων χωρών επειδή αυτό εκτιμά η αμερικανική πλευρά ότι πρέπει να γίνει.
Καμία άλλη κυβέρνηση της Δύσης δεν έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με τα αμερικανικά συμφέροντα. Οι περισσότερες κρατούν τα προσχήματα. Ισως να μας κερδίζει στο νήμα ο γνωστός Μιλέι της Αργεντινής. Στο ερώτημα «πετάει ο γάιδαρος;» η απάντηση είναι μία: Πετάει αν το λέει ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Εχουμε γνωρίσει τέτοιου επιπέδου κυβερνήσεις στην Ελλάδα. Κυρίως μετά τον Εμφύλιο. Οι κυβερνήσεις της Δεξιάς την εποχή εκείνη έκαναν ό,τι τους υπαγόρευε ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα. Σήμερα οι παρεμβάσεις δεν είναι τόσο ωμές. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Η κυβέρνησή μας είναι πιστός, προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος. Είναι, όπως διατυμπανίζει ο επικεφαλής της, στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Ανάγωγα
Η πρακτική των απευθείας αναθέσεων είχε κάποιο νόημα την εποχή της πανδημίας, αν και το καθεστώς Μητσοτάκη ξεσάλωσε. Σήμερα γιατί συνεχίζουν το ίδιο βιολί; Προφανώς για να έχουμε απευθείας αναθέσεις με προορισμό τις τσέπες των ημετέρων.
www.efsyn.gr
