Για ποια δικαιοσύνη, για ποια υγεία, για ποια ανθρωπιά να μιλάμε τώρα.

Άλλοι τον λένε Θεό, άλλοι τον λένε Αλλάχ, άλλοι Βούδα, άλλοι συνείδηση, ο Σωκράτης τον έλεγε Δαίμονα. Για μένα είναι ένας ηθικός κώδικας αξιών, που με ορίζει και με καθορίζει από τότε που κινείται η ύπαρξή μου στην νομοτέλεια τούτου του κόσμου. Είναι η ανάγκη να αγαπώ, να σέβομαι και να ευγνωμονώ. Πολλές φορές δοκιμάστηκε αυτός ο κώδικας αξιών μου, αλλά ποτέ δεν προδόθηκε από μένα. Η πρόσφατη και μεγαλύτερη δοκιμασία ήταν οι εκλογές του Μάη. Το ό,τι επιβραβεύτηκαν οι ψεύτες, οι κλέφτες, οι απατεώνες, οι υπερφίαλοι, οι αλαζόνες, αυτοί που ρήμαξαν και φτωχοποίησαν μια πλούσια χώρα, που χρωστάνε και θα χρωστάνε κάνα δυο αιώνες ακόμα, και τραυματίζει και πληγώνει και πονά αφόρητα τον ηθικό μου κώδικα. Με ποια λογική και με ποια ηθική αυτοί οι άνθρωποι τους ψήφισαν σ’ αυτές τις εκλογές του Μάη; Με ποια αγάπη για τον συνάνθρωπο; Σαν ζόμπι, σαν ιδρυματοποιημένοι, σαν με πολτοποιημένα στο μπλέντερ των ΜΜΕ μυαλά, αγνώμονες και επιλήσμονες, εκόντες επιβράβευσαν την ρεμούλα, την ανηθικότητα και σμίκρυναν τις προσδοκίες τους. Το λίγο αρκεί, το λιγότερο επαρκεί. Για ποια δικαιοσύνη, για ποια υγεία, για ποια ανθρωπιά να μιλάμε τώρα. Άστα να πάνε, ρε φίλε. Υπάρχει και το σύνδρομο του ντουλαπιού και της παντόφλας. Έχει ο άλλος την σύζυγο, έχει και την γκόμενα, αλλά θέλει και να γυρίζει στο σπίτι, να βάζει τις ξεφτισμένες παντόφλες και να ανοίγει το ίδιο ντουλάπι. Κι ας είναι άδειο. Φτάνει που έχουμε πολλάκις το ίδιο οικογενειακό ντουλάπι, του πατρικού μας σπιτιού. Οικογενειακή παράδοση, οικογενειακό κάρμα.

Και σου έρχεται ο άλλος απ’ το πουθενά, ο Τσίπρας και σου μιλά για αλλαγές. Πού να τρέχουμε τώρα! Καλά είναι κι έτσι. Το θέμα είναι το φαίνεσθαι κι όχι το είναι. Φτωχοί, αλλά ως μετείκασμα το είδωλό μας στον καθρέφτη με κουστούμι Αρμάνι, άβουλοι, αλλά με την βούληση και βουλιμία των αχόρταγων, και μοιραίοι με alter ego τον κυνισμό και την μισαλλοδοξία των επαγγελματιών της πολιτικής. Χρεοκοπίδες της πολιτικής και της ζωής αιθεροβάμονες και αεροβατούντες, αναζητούντες την Νεφελοκοκκυγία, αλλά φευ, μη αντιληφθέντες τα πώς και τα διατί της χρεωκοπίας. Αλλού αντί αλλού.

Και έρχεται ο Τσίπρας και σου μιλά για ανθρωπιά. Για φως. Για αγάπη, για τιμιότητα. Με το βλέμμα καθάριο και το χέρι ένα γαρύφαλλο στο μέρος της καρδιάς. Ο Αλέξης που στην καρδιά του καίει η φωτιά και στην ματιά του η ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο. Ο Αλέξης που λοιδορήθηκε, που προδόθηκε, που πολεμήθηκε και έτσι μπήκε στην χορεία των ελλήνων που σκότωσαν οι έλληνες. Μιλτιάδης, Θεμιστοκλής, Αριστείδης, Περικλής, Νικίας, Σωκράτης, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος, Νικηταράς, Καποδίστριας, Βενιζέλος και άλλοι πολλοί λιγότερο γνωστοί που φυλακίστηκαν, δικάστηκαν και δολοφονήθηκαν. Από ανθρώπους αχάριστους, προπετείς, παρτάκηδες, τσανακογλύφτες, γλυφοκοκκαλάδες. Που δεν τους νοιάζει το ποιοι και αν κλέβουν, γιατί αυτό που τους νοιάζει είναι το ρουσφέτι και το βόλεμα! Η Ελλάς των καρβελιών και των ψίχουλων. Η Ελλάς του αλισβερισιού. Του διορισμού του συνοριοφύλακα, του αστυνόμου, του δέρνειν και γαμείν το παιδί του γείτονα, του εκτροχιάζειν και εκτροχιάζεσθαι με τρένα που φύγανε και εξαΰλωσαν αγάπες και νιατα, αλλά των άλλων, όχι δικά μας. Τα δικά μας επιβράβευσαν (επίτηδες χρησιμοποιώ για τρίτη φορά το ίδιο ρήμα) τον του Αχ της γνωστής δυναστείας. Στας Σέρρας αδελφοί μου, στας Σέρρας. Στας κάλπας ελληνάρες στας κάλπας! Εκεί, να εκδικηθείτε την τιμιότητα και την ανθρωπιά. Παλιά σας τέχνη, ιστορία επαναλαμβανόμενη. Αλλά η ιστορία ό,τι γράφει δεν το ξεγράφει. Και κάτω να χτυπηθείτε το ταξίδι του Τσίπρα στην ιστορική πορεία αυτού του τόπου είναι ανεξίτηλο, είναι θετικό, είναι αποτύπωμα τιμιότητας, είναι σφραγίδα ανθρωπισμού. Και ‘’ως χαρίεν εστ’ άνθρωπος αν άνθρωπος ή’’. Πόσο ωραίο πράγμα είναι ο άνθρωπος, όταν είναι άνθρωπος. Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής. Και σε πείσμα των καιρών και των καιροσκόπων, ναι εμείς, στο όνομα όποιας ανώτερης δύναμης πιστεύει ο καθένας, θα μείνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ… ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ που ακόμα και αν πέφτουμε, θα παλεύουμε, θα γελούμε, και που ποτέ μα ποτέ, δεν θα σας δώσουμε την χαρά να μας εξολοθρεύσετε. Γιατί η ΑΝΘΡΩΠΙΑ έχει ποτιστεί με αίμα και δάκρυ. Και γιατί η αγάπη, ο αλληλοσεβασμός και η ηθική είναι σπόροι προαιώνιοι, πανανθρώπινοι και διαχρονικοί.