Δεν είναι εύκολο να πάρεις στα σοβαρά μια τέτοια τοποθέτηση χωρίς να σου βγει αυθόρμητα αγανάκτηση.
Όταν ο Ανδρουλάκης στέκεται στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και επιχειρεί να εξισώσει τον Μητσοτάκη με τον Αλέξη. Δεν πρόκειται απλώς για πολιτική ρητορική, πρόκειται για μια πρόκληση προς τη μνήμη και τη λογική των πολιτών.
Μετά τον Ανδρέα, πριν αρρωστήσει, δεν μιλάμε για θεωρητικές ευθύνες, αλλά για απτά δεδομένα. Ένα κόμμα που κουβαλάει ένα τεράστιο οικονομικό βάρος, που εδώ και χρόνια παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο, εμφανίζεται να δίνει μαθήματα ισομέρειας και ηθικής. Και το κάνει χωρίς να προηγηθεί ούτε μια στοιχειώδης αυτοκριτική.
Αυτό δεν είναι πολιτική ισορροπία, είναι αποποίηση ευθύνης με άλλο όνομα.
Η εξίσωση διαφορετικών περιόδων, διαφορετικών επιλογών και διαφορετικών συνεπειών δεν φωτίζει την αλήθεια, τη θολώνει.
Και όταν προέρχεται από έναν πολιτικό χώρο που έχει συμμετάσχει ενεργά στη διαχείριση της χώρας σε κρίσιμες δεκαετίες,
μαζί με τη
Νέα Δημοκρατία,τότε η επιλεκτική μνήμη μοιάζει περισσότερο με τακτική παρά με ειλικρίνεια.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι γίνεται κριτική.
Η κριτική είναι απαραίτητη.
Το πρόβλημα είναι ποιος την κάνει και με ποιο ηθικό έρεισμα.
Όταν δεν έχεις καθαρίσει τα του οίκου σου, όταν δεν έχεις δώσει πειστικές απαντήσεις για τα δικά σου βάρη και πως στελέχη σου γίναν ζάμπλουτα, τότε η προσπάθεια να εμφανιστείς ως ουδέτερος κριτής του πολιτικού σκηνικού, προκαλεί περισσότερο θυμό παρά σεβασμό.
Και τελικά, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι κάποιοι συνεχίζουν να υποτιμούν τη μνήμη των πολιτών.
Ότι θεωρούν πως με μια εύκολη εξίσωση μπορούν να σβήσουν δεκαετίες ευθυνών.
Δεν σβήνονται έτσι όμως αυτά.
Ούτε ξεχνιούνται.
Μισό δις ευρώ.
Είναι πολλά τα λεφτά Βαγγέλη.
Ήρθε ο χρόνος, που η κάλπη πρέπει να μιλήσει.
❝ ετικέτες ❞ #ΠΑΣΟΚ
